Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

This is the end...2012

Αλλη μια χρονια φτανει στο τελος της. Δεν θα μπορουσα παρα να ΄μαι ευγνωμων και φετος για οτι εφερε ο χρονος στη ζωη. Αρκετα ασχημα και παρα πολλα ομορφα. Μικρα μεγαλα ολα εκει για να φανερωνουν ποσο μικροι ειμαστε οσο και να θελουμε να νομιζουμε οτι ειμαστε μεγαλοι....
Το τρεξιμο και φετος ηταν κυριαρχο στη χρονια που περασε. Κυριαρχο με την εννοια οτι διαμορφωσε πολλες αποφασεις με βαση αγωνες, προπονησεις και τα συναφη. Ενταξει οχι και ακραια πραγματα, παντα με γνωμονα να 'περναμε καλα', πχ οι καλοκαιρινες διακοπες και φετος ειχαν το chamonix ως επικεντρο αντι για καποιο αλλο μερος διακοπων...οχι και ασχημα θα πει κανεις παρολα αυτα για αυτους που δεν 'τρεχουν' η αισθηση της καλοπερασης δεν μπορει να συμβαδιζει παντα με αυτην του εγωκεντρικου δρομεα! Ευτυχως το εταιρων ημισυ εχει κανει τα παντα για να μην σταθει σε καποια αποφαση εμποδιο και για αυτο της ΄χρωσταω' πολλα.
Το 2012 δεν χαρισε καποια ιδιαιτερη επιτυχια σε επιπεδο αγωνιστικης προσπαθειας και κυριως εκεινων των συναισθηματων που βγαινουν οταν καταφερνουμε κατι πολυ δυσκολο. Το UTMB ηταν ο κυριαρχος στοχος της χρονιας, η ατυχια ομως γνωστη. Παρολα αυτα ο υγιης τερματισμος σε αρκετους αγωνες κατα τη διαρκεια της χρονιας απο μονος του ειναι μια τεραστια επιτυχια. 
Η φετινη χρονια ηταν μια καλη χρονια. Ποτε δεν θα ακουσεις καποιον να ειναι απολυτως ευχαριστημενος. Παντα θα εχουν υπαρξει διαφορα προβληματα ειτε υγειας ειτε αλλης φυσης που δεν θα μας εχουν αφησει να κανουμε την προπονηση που θα θελαμε. 
Οι ωρες μοναχικης προπονησης ομως νομιζω σε κανουν λιγο περισσοτερο συνετο και πλεον θαρρω οτι αναγνωριζω ακομα περισσοτερο οτι η ευτυχια βρισκεται στα μικρα πραγματα. Καθε προπονηση καθε επαφη με τον εαυτο μου φετος κατα τη διαρκεια ενος τρεξιματος λειτουργησε πιο ευεργετικα ή τουλαχιστον ετσι νομιζω ωστε να θεωρω οτι φετος ισως και να εγινα λιγο καλυτερος ανθρωπος. Μεγαλες κουβεντες θα σκεφτει κανεις και ισως και να ειναι. Το τρεξιμο μου παντως φετος το ευχαριστηθηκα πολυ σε επιπεδο εσωτερικης αναζητησης με οτι αυτο μπορει να σημαινει για τον καθενα. Ψυχαναλυση ή οχι οι ωρες απομονωσης, οι ωρες σε επαφη με τη φυση ειναι αντιδοτο στην καθημερινοτητα.
Αν εκανα εναν πιο ποσοτικο απολογισμο θα ελεγα οτι φετος εκανα λιγοτερες προπονησεις σε γηπεδο σε σχεση με αλλες χρονιες. 2800 χμ περιπου για ολη τη χρονια, οχι και κατι φοβερο. 10 ομορφοι αγωνες, 2 εκ των οποιων mtb, μια εγκαταληψη στον VFUT για λογους υγειας και αρκετες ωρες προπονησεων σε πεδιο trail. Σε καθαρα δρομικες επιδοσεις δεν βελτιωθηκα, αισθανθηκα αρκετα πιο αργος αν και δε μετρηθηκα, αλλα η αισθηση πρεπει να ηταν αληθης αφου δεν εκανα καμια προσπαθεια σε αυτον τον τομεα. Αυτο που πηγε αρκετα καλα φετος ειναι ενα ειδος αυτοπεποιθησης που απεκτησα σιγα σιγα για τις δυναμεις μου στους μεγαλυτερους σε διαρκεια αγωνες. Κουτσα στραβα φαινεται να μπορω να αντιμετωπισω αγωνες των 100 - 120 χμ. Το περισσοτερο παραμενει ακομα ανεξερευνητο για το μελλον χωρις να με 'τρομαζει'.
Τελειωνει η χρονια με μονη επιδιωξη για τη νεα να ειναι ισης αξιας τουλαχιστον σε συναισθηματα και ολες εκεινες τις εικονες που γεμιζουν το μυαλο και μενουν μετα απο καθε ομορφη προπονηση ή αγωνα!
 


Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

UTMB 2012




Έχοντας περάσει τόσος καιρός από την τελευταία φορά που ενημέρωσα το blog δεν ξέρω τι να πρωτογράψω. Ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι στην πορεία κάπου θα το ‘αφήσω’ και τελικά είχα δίκιο.
Σίγουρα το πιο σημαντικό γεγονός στο διάστημα που μεσολάβησε ήταν η συμμετοχή στο UTMB. Θα μπορούσα να γράψω άπειρα πράγματα για την φετινή εμπειρία αλλά τα περισσότερα ίσως και να ‘ακούγονταν’ ανούσια χωρίς να σημαίνει ότι και αυτά που θα γράψω δεν είναι!!! Αυτό είναι το καλό όμως με ένα προσωπικό blog...ας ελπίσω τουλάχιστον να διατηρήσω κάποιο ενδιαφέρον σε αυτόν που θα διαβάσει αυτό το κείμενο.


Εικονα του καιρου πριν την εκκινηση
 Θεωρούσα τον εαυτό μου αρκετά ‘τυχερό’ έχοντας καταφέρει να τερματίσω τις δυο προηγούμενες χρονιές στο CCC και TDS παρόλες τις αλλαγές που είχαν προκύψει λόγω καιρού, γλιτώνοντας μάλιστα και το ‘κόψιμο’ του αγώνα στο CCC του 2010 και τρέχοντας την κανονική διαδρομή. Πίστευα ότι φέτος οι πιθανότητες για καλοκαιρία θα ήταν πραγματικά υπέρ μας ή ότι έ!στω δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα με την διεξαγωγή της διαδρομής του αγώνα. Τελικά ούτε στο ένα έπεσα μέσα ούτε στο άλλο. Η ‘γκαντεμιά’ συνεχίστηκε και φέτος!
Δεν κρύβω ότι η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Είναι κάτι για το οποίο προετοιμαζόμουν, όπως και όλοι φυσικά, για περισσότερο από ένα χρόνο και τελικά απλά δεν έγινε. Οι προβλέψεις όλη την εβδομάδα που ήμασταν εκεί πριν τον αγώνα έδιναν άσχημο καιρό και πραγματικά δύσκολες συνθήκες για τις ώρες του αγώνα. Ψυχολογικά αλλά και σωματικά είχαμε καταφέρει να προετοιμαστούμε και να εγκλιματιστούμε θέλαμε δεν θέλαμε για ένα δύσκολο αγώνα αφού η διαρκή ενημέρωση με τα sms μας έδιναν συνεχεία χαμηλές θερμοκρασίες, βροχές και χιόνια. Ότι πρέπει δηλαδή για τους ‘καυτούς’ Έλληνες που μόλις πριν λίγες μέρες κάναμε προπόνηση στους +35C. Η ακύρωση όμως του αγώνα και η εκκίνηση με νέα διαδρομή και μάλιστα μερικές μόνο ώρες πριν την εκκίνηση δεν ήταν κάτι που περιμέναμε, σκέτη ψυχρολουσία.
Παρόλα αυτά δεν μετανιώνω που πήγα ακόμα και ας μην έγινε. Ήταν μια αρκετά δυνατή αγωνιστική εμπειρία και αφού την συνδυάσαμε και με οικογενειακές διακοπές ήταν ωραία! Είναι από εκείνα τα πράγματα που αν κάτσεις και το καλοσκεφτείς καταλήγεις πολύ άνετα στο συμπέρασμα ότι ο ίδιος δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις οπότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να απολαύσεις αυτό που σου δίνεται εκείνη τη στιγμή. Σίγουρα οι σκέψεις αυτές δεν έρχονται πάντα με τη μια στο κεφάλι παρά αργότερα όταν αρχίζεις και συνειδητοποιείς καλύτερα μια κατάσταση.

Ο Αγώνας

Χώρος εκκίνησης-τερματισμού

Η νέα διαδρομή ήταν πλέον γεγονός, αυτή υπήρχε διαθέσιμη σε αυτήν έπρεπε να τρέξουμε. Ομολογώ ότι από την αρχή υποτίμησα αρκετά τη διαδρομή με βάση την μικρότερη υψομετρική και την απόσταση. Δεν μπήκα στον κόπο να την ‘μελετήσω’, αν και χρόνος δεν υπήρχε, και φυσικά κάπου στο τέλος την ‘πλήρωσα’. Τα 100 μπροστά στα 168χλμ φαίνονταν πλέον λίγα, εύκολα και γρήγορα, Αυτό φάνηκε από την αρχή που μπήκαμε στον αγώνα. Κρατώντας μια μέτρια θέση κάπου στους 300-400 έβλεπα τους περισσότερους και εμένα μαζί να πηγαίνουμε αρκετά γρηγορότερα από αυτό που ίσως θα θέλαμε. Χωρίσαμε αρκετά νωρίς με τον Λέων αφού από την αρχή είχα μια περίεργη δυσφορία στο στομάχι που περιόριζε αρκετά το τρέξιμο. Έκανα αυτό που είναι κανόνας να μην κάνεις, να δοκιμάζεις δηλαδή κάτι για πρώτη φορά πριν από έναν αγώνα. Ήπια ένα παγούρι από το υδατανθρακούχο που θα είχα στον αγώνα μια ώρα πριν την εκκίνηση και πραγματικά δεν ‘έκατσε’ καλά. Όταν πιάσαμε τις πρώτες ανηφόρες μετά το Les Houches δεν μπορούσα να ακολουθήσω τον Λέων  που ανέβαζε ρυθμό και προτίμησα να πάω συντηρητικά χωρίς να ρισκάρω κάτι που θα μου δημιουργούσε περισσότερο πρόβλημα. Σταδιακά η αίσθηση στο στομάχι αποκαταστάθηκε μετά από 4-5 ώρες αγώνα όμως στην πορεία προστέθηκε ένα άσχημο χτύπημα στα πλευρά από μια αναπάντεχη πτώση. Ανεβαίνοντας προς το χιονοδρομικό του Le Delevret η βροχή εναλλάσσονταν με χιόνι. Στο κατέβασμα από εκεί και κάπου στο 15ο χλμ είχε τα πρώτα λάσπο-trail. Σε κάποιο σημείο με αρκετή κλίση πατώντας δεν βρήκα καθόλου πρόσφυση και έφυγα αδιάβαστος χωρίς να προλάβω να βάλω ούτε χέρια, χτυπώντας πρώτα με τα πλευρά και μετά με το κεφάλι στο βουναλάκι που σχηματίζει το μονοπάτι στα πλαϊνά του. Φυσικά πετάχτηκα επάνω αμέσως σαν να μην έγινε τίποτα! Από κεφάλι όλα καλά, τα πλευρά όμως σταδιακά όσο θα περνούσαν οι ώρες θα με ζόριζαν όλο και περισσότερο, ειδικά τις τελευταίες 5-6 ώρες που περιόριζαν αρκετά την αναπνοή στις ανηφόρες και πονούσαν αρκετά από τους κραδασμούς στις κατηφόρες. Δεν ήταν όμως τραγική η κατάσταση κατά τη διάρκεια της νύχτας, μπορούσα να ελέγξω το ρυθμό σε βαθμό που να μην πονάω και να κάνω μια αρκετά καλή κούρσα με καλή αίσθηση. Δεν είχα σκοπό να πάω και πιο γρήγορα, πόνταρα περισσότερο να βγει καλά το βράδυ και κυρίως χωρίς άλλη πτώση αφού την μια την είχαμε ήδη από νωρίς
Με Λέων πηγαίνοντας στην εκκίνηση
Τη νύχτα σχεδόν την περάσαμε κουκουλωμένοι αφού η βροχή άλλοτε δυνάμωνε, άλλοτε σταματούσε ή γινόταν ψιλόχιονο στα ψηλά. Πλέον δεν έκανε καμιά αίσθηση ο καιρός. Πραγματικά συνηθίζεις τα πάντα και απλά συνεχίζεις. Φυσικά έπαιξε ρολό και ο καλός εξοπλισμός, χοντρή compression μακρυμάνικη και αμάνικο αντιανεμικό γιλέκο από την εκκίνηση, και στη συνέχεια της νύχτας προστέθηκε από πάνω λεπτό αντιανεμικό και αργότερα και αδιάβροχο, ενώ για κατάσταση ανάγκης υπήρχε και ένα ακόμα χοντρό αμάνικο στο σάκο. Δυο σκούφοι και δυο ζευγάρια γάντια κάλυπταν τα άκρα, ενώ με μια πατέντα του Λεωνίδα είχαμε βάλει σακούλες στα παπούτσια κάτι που κράτησε τις πρώτες ώρες την υγρασία μακριά. Η κατάσταση έγινε κάπως οριακή όταν ανεβαίναμε για το La Balme όπου εκτός από πολύ κρύο είχε και χιόνι και σε κάποιο σημείο μόλις περάσαμε το διάσελο και θα κατηφορίζαμε, είδα καμιά δεκαριά από μπροστά να επιστρέφουν προς τα πάνω έχοντας χάσει το μονοπάτι. Μου φάνηκε αστείο κάτι τέτοιο να συμβαίνει στο UTMB στην αρχή, ωστόσο ανεβαίνοντας μέχρι το προηγούμενο ανακλαστικό επιβεβαιώσαμε ότι πάμε σωστά, κάτι όμως δεν πήγαινε καλά. Το ‘τρενάκι’ με τους αθλητές είχε αρχίσει να στοιβάζει κόσμο αφού όπως έρχονταν όλοι σταματούσαν και ψάχνονταν άλλοι δεξιά, αριστερά και άλλοι πάνω, κάτω. Ένα περίεργα ωραίο τοπίο σχηματίζονταν όπως κοιτούσα προς τα πάνω την χιονισμένη πλαγιά με τους αμέτρητους φακούς των αθλητών σκορπισμένους μέσα στην ομίχλη να δίνουν ζωή σε ένα κατά άλλα έρημο μέρος. Η κάποια ώρα που μείναμε εκεί χωρίς κίνηση με έκανε να παγώσω. Την λύση έδωσαν οι πιο πάνω βρίσκοντας το μονοπάτι τελικά που είχε άλλη πορεία από αυτήν του ανακλαστικού (λάθος ή αλλαγή που θα έγινε χωρίς να βγει ίσως?). Χάσιμο χρόνου και αρκετών θέσεων μέχρι το Les Contamines αλλά και μια αγχωμένη και επικίνδυνη κίνηση στο μονοπάτι που ακολουθούσε μετά αφού όλοι προσπαθούσαν να αναπληρώσουν το λάθος. 

Τερματιζοντας με την Αμαλια
Παρόμοιο και σχεδόν μονότονο συνεχίστηκε το σκηνικό σε όλη τη διάρκεια της νύχτας με διάφορα - όχι πολύ έντονα - ανεβοκατεβάσματα μέσα σε υγρασία και λάσπη. Την διαφορά όμως μέσα στη νύχτα έκανε ο κόσμος-θεατές από τα διάφορα χωριά που περνούσε ο αγώνας. Πραγματικά μοναδικό και συγκινητικό το συναίσθημα που αντλείς από κάποιον καθισμένο μέσα στη βροχή για να χειροκροτήσει και να πει ένα bon courage (καλό κουράγιο) στους αθλητές ακόμη και σημεία που δε θα περίμενες να συναντήσεις κάποιον. Με τέτοιο κοινό το τρέξιμο γίνεται ‘πέταγμα’!
            Κάνοντας τώρα έναν απολογισμό μπορώ να πω πήγε πολύ καλά το νυχτερινό κομμάτι, ευχαριστήθηκα το τρέξιμο και ένιωθα αρκετά δυνατός με αποθέματα ενέργειας όταν ήθελα κάπως να πιέσω. Πήγα συντηρητικά και με προσοχή και έκανα καλούς ανεφοδιασμούς στους σταθμούς αλλά κάπως τα χάλασα στη συνέχεια. Στο μυαλό μου από την αρχή  είχα θεωρήσει εύκολο το κομμάτι μετά το Les Houches που θα ξαναπερνούσαμε για να κάνουμε τα τελευταία 30 χλμ. οπότε μόλις άρχισε να ξημερώνει και να πλησιάζουμε άρχισα να ανεβάζω ρυθμό στην κατηφόρα και ίσως  να κινούμε και αρκετά εκτός ρυθμού. Μπήκα στο Les Houches σχεδόν ‘μανιασμένος’ και ανεβασμένος ψυχολογικά αφού πλέον το δύσκολο βραδύ είχε περάσει και ήμουν πολύ καλά από δυνάμεις. Ένα 30αρι έλεγα στον εαυτό μου, τα 10 τελευταία είναι ψιλό-εύκολα που μου είχε ο Λέων από πέρυσι, έχει ξημερώσει κιόλας, νιώθω πολύ καλά, ήμουν έτοιμος να αρχίσω να ανεβάζω ρυθμό. Πέρασα από το σταθμό χωρίς να ανεφοδιαστώ δίνοντας προτεραιότητα πρώτα να αλλάξω παπούτσια-κάλτσες, αφού τα πέλματα είχαν γεμίσει φουσκάλες και πονούσαν. Η αργοπορία στο να αλλάξω και από το άγχος να φύγω γρήγορα τελικά δεν έφαγα τίποτα στο σταθμό. Μεγάλο λάθος, από εκείνη τη στιγμή μετρούσα αντίστροφα για το κάρφωμα! Για την επόμενη ώρα ανεβαίναμε μια μονότονη ασφάλτινη ανηφόρα, déjà vu ξαφνικά και παρόμοιο σκηνικό με την περσινή ανηφόρα για το Cormet de Roselend. Με καλό ρυθμό και διάθεση πήγα μέχρι τα μισά και μετά απλά και συντηρητικά κρατώντας δυνάμεις για την κατηφόρα που φαινόταν θα ακολουθήσει αφού είχαμε ανέβει σε αρκετό υψόμετρο. Στην κατηφόρα διαπίστωσα ότι δεν μπορώ να τρέξω γρήγορα, εκτός από το πλευρό πονούσε και το πλέον και το γόνατο. Εδώ μάλλον πλήρωνα τις γρήγορες κατηφόρες πριν το Les Houches. Συνέχισα με αργό κατέβασμα ενώ συνεχώς εμφανιζόταν κάποιος από πίσω για να περάσει. Από το σημείο αυτό ξεκίνησε μια άσχημη και δύσκολη ψυχοσωματική κατάσταση. Πραγματικά όταν δεν μπορείς να κινηθείς γρήγορα διογκώνεται ο χρόνος και τα χιλιόμετρα. 

Ανακούφιση!!!
Η αντίληψη μου για το πόσο έχω διανύσει και το πόσο μου μένει άρχισε να έχει μεγάλες αποκλίσεις από την πραγματικότητα, σταμάτησα να προσέχω την τροφοδοσία και περίμενα απλά κατεβαίνοντας να βγω κατευθείαν στο Argentiere!!! Σάστισα όταν μετά από κόπο και ώρα έφτασα στον σταθμό στα lift πάνω από το Chamonix για να μάθω ότι έχω διανύσει μόνο 10 χλμ., ενώ ήθελα άλλα 10 για Argentiere και 20χλμ σύνολο για τον τερματισμό. Εδώ έκανα άλλο ένα λάθος, μη γνωρίζοντας τις υψομετρικές διακυμάνσεις για το υπόλοιπο του αγώνα και θεωρώντας ότι μια κίνηση κατά μήκος της κοιλάδας του Chamonix θα είναι ομαλή, έβαλα τον εαυτό μου να πιστέψει ότι δεν θα έχει άλλες δυσκολίες. Πόσο λάθος θα έκανα όμως…η διαδρομή εξελίχθηκε σε μια ψυχοφθόρα και μαζοχιστική πορεία που ανεβοκατέβαινε συνεχώς όποιο μονοπάτι έβρισκε προς το βουνό. Υπήρχαν πινακίδες που ενώ έβλεπες που είναι το Argentiere κατευθυνόσουν ‘παράλογα’ αντίθετα προς τα ψηλά, εμφανώς για να αυξηθεί η συνολική υψομετρική του αγώνα και τα χιλιόμετρα. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο χάλια είχα φτάσει ψυχολογικά αφού κάθε φορά που περίμενα ότι θα ‘ξεμπερδέψουμε’ και θα βγούμε στο Argentiere ερχόταν κάτι χειρότερο. Εντελώς άδειος από ενέργεια και με πόνο σε γόνατο και πλευρό απλά κινιόμουν αργά και μηχανικά. Ίσως στο μυαλό μου να διογκώνω τη δυσκολία όμως πραγματικά συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό ρολό παίζει η καλή ψυχολογία, εκείνες οι 4-5 ώρες ήταν σκέτο βασανιστήριο στο μυαλό μου.
Η κατάσταση άλλαξε φτάνοντας τελικά στο σταθμό του Argentiere και επιβεβαιώνει σε μεγάλο βαθμό αυτό που έγραψα πιο πάνω. Αρχικά έφαγα και ήπια ότι βρήκα μπροστά μου χωρίς να χάσω πολύ ώρα στο σταθμό και ξεκίνησα υπολογίζοντας ότι θα κάνω σίγουρα ένα δίωρο για να τερματίσω περπατώντας αφού πονούσα αρκετά. Η ψυχολογία σαφώς διαφορετική γνωρίζοντας ότι σε 10 χλμ είναι ο τερματισμός. Η διαδρομή εύκολη σχετικά με ανηφοροκατηφόρες μικρές και εύκολο πεδίο, μια απόσταση που έβγαινε κάτω της ώρας. Περπατώντας στην αρχή σταδιακά άρχισα να δοκιμάζω να βάζω μικρούς στόχους και να τρέχω σημεία που ήταν πιο επίπεδα και εύκολα. Όσο προχωρούσε η ώρα άρχισα να νιώθω καλύτερα και ενεργειακά και ξαφνικά δε σταματούσα να τρέχω ούτε τις ανηφόρες. Ντοπαρισμένος εντελώς από το γεγονός ότι σε λίγο τερματίζω συνέχισα ακόμα και να πιέζω για να φτάσω κόσμο που έβλεπα μπροστά μου. Λίγο έξω από το Chamonix προλαβαίνω την Αμαλία που είχαμε βρεθεί αρκετές φόρες μέσα στον αγώνα και ξεκινάμε μαζί βοηθώντας ο ένας τον άλλο να κρατήσουμε έναν αρκετά γρήγορο ρυθμό και να τερματίσουμε τελικά παρέα. Η μια ώρα ‘καλού’ τρεξίματος και δυνατού τερματισμού έσβησε από το μυαλό μου όλη την άσχημη εικόνα που είχα προηγουμένως για τον τρόπο έκβασης του αγώνα τις τελευταίες ώρες.

Γράφοντας τώρα και τις τελευταίες γραμμές βλέπω ότι έγραψα μάλλον περισσότερα από όσα θα ήθελα και ίσως και να φλυάρησα αρκετά. Μιας και όλο το κείμενο γράφτηκε διαφορετικές μέρες και σε αρκετές δόσεις ελπίζω τουλάχιστον να έχει κάποια συνοχή. Ο σκοπός πάντως ήταν μια πιο προσωπική περιγραφή του κλίματος του αγώνα όπως την έζησα παρά κάτι άλλο. Όπως και να χει αυτό ήταν το UTMB για μένα και το ευχαριστήθηκα.

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

Διάβα Τζουμέρκων 2012

Η 'αποτυχια' μιας επιτυχιας

Θα ξεκινησω αναποδα. Δεν σκοπευα να ασχοληθω γραφοντας κατι αλλα το δελτιο τυπου που εξεδωσε ο ΣΕΓΑΣ για τον αγωνα στα Τζουμερκα δε μου 'καθησε' και πολυ καλα. Θα περιμενα μια πιο μετριοπαθη και ειλικρινη σταση απο τη διοργανωση δεδομενων των λαθων και παραλειψεων που σημειωθηκαν κατα τη διαρκεια του αγωνα. Τα παραπονα και τα σχολια νομιζω τα ακουσαν απο ολους τους αθλητες οι οποιοι αλλοι λιγοτερο και αλλοι ισως περισσοτερο να χαθηκαν στη διαδρομη. Δε μενω ομως σε αυτα αφου ολα τα σχολια που εγιναν και μιλαω για μενα που ειχα την ευκαιρια να τα πω στον κ. Μαμαλη ηταν καλοπροαιρετα με σκοπο να διορθωθουν τα οποια σημαντικα λαθη. Επομενως οταν διαβαζω τον τιτλο 'Με μεγαλη επιτυχια το Διαβα των Τζουμερκων' και δε βλεπω πουθενα καμια αναφορα σε αυτα αλλα μια προσπαθεια ωραιοποιησης των πραγματων θλιβομαι. Επισης μου κανει εντυπωση και η μη αναφορα στην προσπαθεια τη δικη μας με τον Λεωνιδα οπου ενω ειμασταν οι μονοι που τρεχαμε με ομαδα των 2 ατομων τον αγωνα και με τον Λεωνιδα να κανει φοβερη προσπαθεια και να κερδιζει τα 2 εταπ συνεχομενα χωρις αλλαγη, να μην σημειωνετε καν σαν γεγονος ισως επειδη τοτε θα επρεπε επισης να αναφερθει και οτι στο 5ο σκελος χασαμε τη διαδρομη λογω κακης σηματοδοτησης. Για αυτο ομως θα μιλησω παρακατω.

Οχι δεν θεωρω τον αγωνα αποτυχημενο. Θεωρω επιτυχια και μονο που στηθηκε ετσι οπως στηθηκε ο αγωνας με τη λογικη οτι θα μπορεσει να θεσει τα θεμελια σε επομενες επιτυχημενες διοργανωσεις. Η ιδεα του αγωνα ειναι καταπληκτικη, η διαδρομη παρα πολυ καλη, τα τοπια πανεμορφα και αν οργανωθει σωστα σαν αγωνας δε θα εχει να ζηλεψει σε τιποτα απο αγωνες του εξωτερικου. Αποτυχημενη θεωρω την προσπαθεια να παρουσιασουν τα πραγματα οπως δεν ειναι. Ετσι δε θα γινει δουλεια, γιατι και αντικειμενικα μιλωντας ο αγωνας μαζεψε ελαχιστους αθλητες τελικα και αυτο δεν το λες επιτυχημενο. Διαβαζω για 8 ομαδες και 40 ατομα και καποιους που ετρεχαν μονοι τους αλλα εγω δεν τους ειδα. Στην εκκινηση παντως ειμασταν 6 ομαδες.

Οι 'εξηγησεις' και οι παρεξηγησεις

Δε θελω να παρεξηγηθω με αυτα που γραφω. Δεν διεκδικουμε ουτε καμια θεση ουτε θελουμε να καταλογισουμε ευθυνες για τη σειρα τερματισμου αν αυτο ισως φοβουνται. Η σειρα τερματισμου ειναι δικαια και η νικητρια ομαδα αξια και μαλιστα ο Χρηστος Γ. με ειχε ηδη περασει πριν χαθω στους Καλαρρυτες. Ακομα περισσοτερο σκοπευα ξεκινωντας το 5ο εταπ να εγκαταλειψω στο Συρρακο χωρις να ολοκληρωσω το κυκλο πανω απο το χωριο οποτε δεν τρεφω τιποτα ΄περιεργες' ιδεες.
Αυτο που μας ενοχλησε περισσοτερο ειναι αυτο που προανεφερα, το δελτιο τυπου που συνταχθηκε με τη λογικη του ολα καλα και μη φανει τιποτα κακο...

Με τον Λεωνιδα θελαμε να βγαλουμε μια ομορφη προπονηση σε ελεγχομενες συνθηκες οπως αυτες ενος αγωνα, με σηματοδοτηση, τροφοδοσια κλπ και ταυτοχρονα να εχουμε και την ευκαιρια να τρεξουμε στα Τζουμερκα. Χωρισαμε τον αγωνα ετσι ωστε να βγει ισοδυναμα περιπου 50χμ ο καθενας. Η αρχικη σκεψη ηταν 1ο, 2ο, 3ο εγω 4ο, 5ο ο Λεων. Γρηγορα αρχισαμε να σκεφτομαστε και εναλλακτικες οπως να ξεκινησει ο Λεωνιδας χωρις να φτασω εγω ή και να κανουμε μαζι καποιο κομματι. Ο λογος ηταν οτι θελαμε να τελειωσουμε νωρις γιατι ειχαμε και 4 ωρες οδηγηση για το γυρισμο. Το πλανο αλλαξε τοσο λογω της αργοπορημενης εκκινησης που πιεζε και αλλο τους χρονους οσο και κατα το 1ο εταπ που καταλαβα οτι δεν θα παει καλα η μερα αφου η σηματοδοτηση δεν ηταν καθολου καλη με πολλα χασιματα απο ολους τους αθλητες. Δεν ηθελα να τρεξω και το 3ο εταπ και να μεινει ο Λεωνιδας μονο με το 4ο μονο καθως το 5ο οπως φαινοταν το πραγμα θα πηγαινε περιπατο λογω ωρας. Ο παραγοντας χασιμο επαιζε συνεχεια οποτε σιγουρα θα χαναμε και αλλη ωρα. Ετσι ολοκληρωσα το 1-2 εγω σε μετριο χρονο, αλλα ο Λεωνιδας ετρεξε καταπληκτικα και προηγηθηκε και στο 3ο και στο 4ο εταπ. Μεγαλο διλλημα και πιεση το να κανω το 5ο γιατι ηταν δυσκολο. Αποφασισα να μπω και να το κανω εχοντας αγνοια κατα καποιον τροπο και θελοντας περισσοτερο να συμπληρωσω τα χιλιομετρα αφου ειχα τρεξει μονο 33 απο τα 50 που σχεδιαζαμε. Ειχα στο μυαλο μου να τρεξω το 'ευκολο' κομματι μεχρι το Συρρακο και να εγκαταλειψω εκει για να φυγουμε κατευθειαν παραλειποντας τον 'δυσκολο' κυκλο πανω απο το χωριο. Τελικα ηταν μαλλον το αναποδο και θα ηταν και μεγαλη βλακεια αν το ειχα κανει αν δεν ειχα χαθει! Ζορικες ανηφορες και καλντεριμια κυριως με το μεγαλυτερο μερος της υψομετρικης του σκελους να ειναι σε εκεινο το κομματι!
Πηγα δυνατα για τα δικα μου δεδομενα αλλα στη μεση της διαδρομης προς Καλαρρυτες με περασε ανετα ο Χ.Γαλανοπουλος. Εμεινα σχετικα κοντα του βλεποντας τον σε διαφορα σημεια απο μακρυα αλλα μεσα στο χωριο χαθηκα ακολουθωντας εντελως λαθος διαδρομη και ανεβαινοντας ενα χωματοδρομο πανω απο το χωριο. Δεν ειμαι σιγουρος που εκανα το λαθος. Σιγουρα η σημανση δεν ηταν αρκετη. Μιλαμε για καλντεριμια με συνεχεις διασταυρωσεις που ευκολα μπορεις να παρεις λαθος στροφη και ειδικα στους Καλαρρυτες δεν υπηρχαν σημαδια απο σπρει, σωστα βεβαια αλλα μπορουσαν να εχουν μπει κορδελες ή κατι αντιστοιχο. Ακομα και το σημειο τροφοδοσιας μπαινοντας αν δε φωναζε η καλη κυρια που περιμενε θα το εχανα. Βγηκα ψηλα στο χωριο μεχρι που μου ειπαν να κατεβω στο χωματοδρομο οπου απλα τον ακολουθησα μεχρι τα χωραφια πανω απο τους Καλαρρυτες. Δεν ειχα τη παραμικρη αισθηση και προσανατολισμο για το πως θα βγει η διαδρομη στο Συρρακο. Μην μπορωντας να καταλαβω μεχρι πιο σημειο εχω ερθει λαθος γυρισα πισω και αρχισα να τραβερσαρω 'τυχαια' το βουνο απεναντι απο το Συρρακο μεχρι που ευτυχως ειδα τον Γαλανοπουλο να ανεβαινει τη χαραδρα στην απεναντι μερια κατω απο το Συρρακο. Τοτε καταλαβα οτι επρεπε να γυρισω και να κατεβω τη χαραδρα και να βγω απεναντι. Τα πραγματα δραματοποιηθηκαν λιγο δεδομενης της εντασης οταν δεν μπορουσα να προσεγγισω προς τα κατω τη διαδρομη γιατι συναντουσα συνεχως ψηλα σημεια. Με φωνες απο απεναντι και καποιες οδηγιες προσπαθησα μεχρι που τελικα βρηκα προσβαση. 
Οργισμενος περισσοτερο για την ασκοπη ταλαιπωρια εγκατελειψα οπως θα εκανα ετσι και αλλιως, αλλα χωρις το αισθημα της χαρας της ολοκληρωσης μιας πολυ καλης ομαδικης προσπαθειας. Το λαθος θα ηταν αποκλειστικα δικο μου και θα το παραδεχομουν αμεσως αν δεν ειχαν προηγηθει και αλλα παρομοια περιστατικα σε ολη τη διαρκεια της ημερας. Για μενα εκεινη τη στιγμη το ποτηρι ειχε ξεχυλισει.

Τα λαθοι

Χωρις να το παιζω ειδικος και με μονο κριτηριο τη διορθωση τους αυτα ειναι κατα τη γνωμη μου τα σημαντικοτερα λαθοι:
Πρωτο λαθος ηταν η ενημερωση. Μεχρι τελευταια στιγμη δεν ξεραμε αν θα γινει ο αγωνας ενω και διαφορες πληροφοριες ηταν διαθεσιμες εντελως τελευταια στιγμη απο το site του αγωνα που 'ανεβηκε' μια βδομαδα πριν τον αγωνα. Για τετοιο μεγεθος αγωνα αυτο ειναι παρα πολυ σημαντικο καθως απαιτει σχεδιαση και προετοιμασια.

Βασικο και κυριαρχο χαρακτηριστικο λαθος του αγωνα ηταν η σηματοδοτηση του. Δεν υπηρχε μια συνοχη και λογικη σε αυτην ωστε ακομα και σε αυτην να μπορει να προσαρμοστει η αντιληψη του αθλητη. Εξηγω για να μπορει καποιος να καταλαβει αυτο που εννοοω. Σε διαφορες διαδρομες και οταν αυτη ειναι σωστη μπορει ανετα να προσαρμοστει ο αθλητης ακομα και αν η σηματοδοτηση ειναι πιο αραιη, αρκει να ακολουθει μια λογικη. Στον συγκεκριμενο αγωνα η σηματοδοτηση στα διαφορα κοματια ειχε γινει απο διαφορετικα ατομα απο οτι εγινε γνωστο. Το αποτελεσμα τουλαχιστον για μενα που μπορω να μιλαω εχοντας τρεξει μεγαλο μερος της διαδρομης ηταν ενα κολαζ καλης και κακης σημανσης. Αλλοτε ηταν εγκαιρη και επιβεβαιωτικη ωστε να σιγουρευεσαι σε αμφιλεγομενα σημεια και αλλοτε η λογικη ηταν δε στριβεις αν δεν υπαρχει σημανση...αλλοτε ακομα ηταν και μια αποδειξη οτι το ατομο που σημαδευευε δεν ειχε και ιδεα απο σηματοδοτηση διαδρομης με γνωμονα την κινηση καποιου οταν τρεχει. Ακομα χειροτερη ηταν η ελλειψη της για διαφορους λογους οπως καταλαβα οταν πχ δε θελαν να σημαδεψουν με σπρει μεσα στο Βουργαρελι ή στους Καλαρρυτες για να μην υπαρχουν αντιδρασεις απο κατοικους (και πολυ σωστο το βρισκω) αλλα δεν υπηρχε καποια αλλη εναλλακτικη σημανση. Ηταν συγκεκριμενα σημεια που ολοι χαθηκαν, ειτε κοντοσταθηκαν, ειτε γυρισαν πισω για να επιβεβαιωσουν τη σημανση και αυτο αποδυκνυει οτι υπηρχαν μεγαλα λαθοι σε αυτην. Η ελλειψη εμπειριας και ισως και αγνοια σε ορισμενα θεματα ηταν πραγματικη.  Σε διαλογο με τον κ. Μαμαλη στο τελος οταν προσπαθουσα να του εξηγησω οτι σε κανενα σημειο της διαδρομης δεν υπηρχε εστω ενα Χ (εκτος μιας μοναδικης περιπτωσης) σε διασταυρωση ωστε ακομα και λαθος  να κανει καποιος να μπορει να το αντιληφθει εγκαιρα μου απαντησε οτι δεν το γνωριζε αυτο με το Χ. Ο ανθρωπος δεν λεω ειναι αξιολογος και σιγουρα εχει ριξει φοβερη δουλεια για ολο αυτο που πραγματοποιηθηκε. Δεν του το στερω και σιγουρα το αναγνωριζω γιατι διεκρινα εναν καλοσυνατο και φιλοτιμο ανθρωπο αλλα πραγματικα ειναι στις περιπτωσεις που λες δεν φτανει μονο αυτο. Η κατασταση μπορουσε ανετα απο ελεγχομενη να μετατραπει σε μη ελεγομενη αν ο αγωνας για παραδειγμα ειχε περισσοτερες συμμετοχες με περισσοτερες ομαδες και ακομα χειροτερα με ομαδες λιγων ατομων οι οποιοι θα επιχειρουσαν τη διαδρομη και ενδεχομενως να ηταν ισως πιο αργοι, κουρασμενοι και να υπηρχε μαγαλη διασπορα μεσα στη διαδρομη. Δεν ειμαι σιγουρος αν υπηρχε καλυψη για τετοιο ενδεχομενο.

Η τροφοδοσια ηταν καλη και πυκνη αρκετα για καποιον που ετρεχε χωρις πολλα εφοδια. Υπηρχε κυριως νερο και ισοτονικο και διαφοροι ξηροι καρποι και χυμοι. Η λογικη στη σχεδιαση κατα τη γνωμη μου ηταν οτι θα επιχειρουν μεμονωμενα τα εταπ διαφορετικοι αθλητες ωστε οι απαιτησεις να μην ειναι πολλες. Ομως ο αγωνας ηταν ανοικτος και για συμμετοχες λιγοτερων ατομων. Αυτη η προβλεψη για αυτους που ισως να εχουν μια μεγαλυτερη απαιτηση στη τροφοδοσια οπως πχ μια Cola δεν υπηρχε. Ησσονος σημασιας καποιος ισως σκεφτει αλλα αν θα θελουν να παρει μεγαλυτερες διαστασεις ο αγωνας σε αριθμο συμμετεχοντων, το θεμα διατροφης ειναι κυριαρχο.

Ασφαλεια. Δεν ξερω πραγματικα τι προβλεψεις ειχαν γινει. Αφηνω κατα μερος διασωστες που νομιζω ειδα μονο σε ενα σημειο, αλλα μπορει να κανω και λαθος. Σιγουρα περισσοτεροι εθελοντες ειναι παντα προτιμοτεροι και δεν αντιλεγω οτι ειναι δυσκολο να βρεθουν. Παντως σε πολλα σημεια θα χρειαζοντουσαν ατομα για ελεγχο και ασφαλεια των δρομεων.
Ο αγωνας επισης φλερταρε λιγακι απο αποψη ωρας τερματισμου των ομαδων με τη πιθανοτητα να ψαχνουν καποιον μεσα στη νυχτα καθως στον σχεδιασμο του δε φερει υποχρεωτικο εξοπλισμο ενω στο τελευταιο εταπ προβλεπει αφιξη αθλητων μεχρι της 20.00. Αν ολα πανε καλα οκ, αλλα αν καποιος χαθει και μεχρι να γινει αυτο αντιληπτο το διαστημα μεχρι να πεσει σκοταδι ειναι μικρο. Δυσκολες καταστασεις που σιγουρα κανενας δεν πρεπει να μπλεκει με αυτες.
Νωριτερη εκκινηση 0600 και οχι 0700 (και βαλε)  ειναι μια λυση και υποχρεωτικος εξοπλισμος στο τελευταιο εταπ για να προβλεφθουν ολες οι καταστασεις.


Επιλογος 

Οσο ετρεχα θαυμαζα τα τοπια και σκεφτομουν συνεχεια που βρισκομαι. Πηγαινουμε καμια φορα στο εξωτερικο και θαυμαζουμε τις ομορφιες της φυσης οταν εχουμε τις ιδιες και ομορφοτερες στη χωρα μας χωρις να εχουμε καν παει. Τα Τζουμερκα και οχι μονο, ολοκληρη η Ηπειρος εχει μοναδικη ομορφια, οι Αλπεις της Ελλαδας! Φανταζομουν το σκηνικο στη διαδρομη να ειναι γεματο αθλητες και κοσμο στα χωρια οπου περναει. Μας λειπει η καλη οργανωση και ισως το οραμα. Κανενα Utmb ή αλλος αγωνας του εξωτερικου δεν θα μπορουσε να θεωρειτε καλυτερος αν φταναμε τα ιδια επιπεδα διοργανωσης.
Δεν θελω να κακολογησω τη διοργανωση σε καμια περιπτωση. Δεν ξερω αν ο ΣΕΓΑΣ εχει κακη ή οχι φημη, οι ανθρωποι ειναι αυτοι που κανουν τη διαφορα. Εγω δεν ειδα ΣΕΓΑΣ ειδα καποιους φιλοτιμους ανθρωπους που ομως ειχαν ελλειψη εμπειριας σε ορισμενα θεματα με αποτελεσμα να κανουν πολλα λαθοι. Αυτα ειναι στο χερι τους να τα διορθωσουν και να βελτιωσουν τον αγωνα που πραγματικα θα αξιζει οσο κανενας αλλος απο αποψη ομορφιας και διαδρομης.
Ευχαριστουμε για τη φιλοξενεια και ελπιζω να λαβετε καλοπροερετα τα οποια σχολια εστω και αν ειναι λαθος.

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

OMT...next year!

Τα πραγματα τις τελευταιες δυο βδομαδες επιτελους εχουν αρχισει σιγα σιγα να περνουν καποιο ρυθμο. Φετος δεν ξερω αλλα δυσκολευομαι αρκετα να πειθαρχησω και να ακολουθησω καποιο σταθερο προγραμμα, χιλιομετρων δηλαδη για αρχη αφου τα κιλα που πηρα φετος ειναι περισσοτερα και απο περυσι, και ας εγραφα οτι θα προσεξω! Νομιζω δε βοηθησε και ο καιρος με την παραταιταμενη φετινη κακοκαιρια που με κουρασε κυριως ψυχολογικα δηλαδη αφου παρατηρω τις τελευταιες μερες που εχει καλυτερεψει αισθητα ο καιρος η διαθεση για τρεξιμο εχει ανεβει!

Σε επιπεδο αγωνων, η χρονια αρχισε και φετος με τον πολυ ομορφο αγωνα στο Χορτιατη. Πραγματικα περασαμε μια ομορφη Κυριακη και ειδαμε επιτελους και το τοπιο αφου ο καιρος μας εκανε τη χαρη. Τα παιδια της διοργανωσης κανουν καταπληκτικη δουλεια! Αναμενομενα χειροτερος και ο χρονος αφου περυσι ειχα αρχισει πολυ νωριτερα να προετοιμαζομαι. Δεν περιμενα ομως τοσο μεγαλη διαφορα. Δεν πειραζει ισως να ειναι και καλυτερο κινητρο για τη συνεχεια.

Μεγαλη αλλαγη και στα αγωνιστικα σχεδια της υπολοιπης χρονιας. Ο ΟΜΤ ηταν στους αγωνες που ηθελα πολυ να τρεξω φετος. Υπηρχαν φυσικα και καποιες σοβαρες σκεψεις για το ποσο συνετο θα ηταν να το δοκιμασω σε τοσο μικρο χρονικο διαστημα με το UTMB συμπεριλαμβανομενου και του ρισκου καποιου ενδεχομενου τραυματισμου. Την αποφαση τελικα για μενα πηρε η διοργανωση με την αναβολη του αγωνα για την επομενη βδομαδα αφου συμπιπτει με το γαμο πολυ στενου φιλου. Οποτε το διλημμα εξαφανιστηκε και απλα φετος δε θα τρεξω καθολου στον Ολυμπο! Δεν εχω διαθεση ουτε και για τον ΟΜ φετος αν και ειχα δηλωσει για καβαντζα. Νομιζω, για μενα παντα, εχει γινει λιγο αγχωτικος ο συγκεκριμενος αγωνας. Δε θα θελα τετοια πιεση φετος.
Οποτε μειναμε απο μεγαλο αγωνα που ηθελα να κανω πριν το utmb και βρισκομαι σε αναζητηση εναλλακτικων. Ισως περισσοτερους μικρους αγωνες και αν δοθει η ευκαιρια μερικες πολυωρες αναβασεις σε Ολυμπο να βοηθησουν.
Ο κυριως στοχος παντως γινεται και μοναδικος μεχρι το τελος Αυγουστου. Ελπιζω αυτο να μη λειτουργησει αρνητικα. Θα δειξει...

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Ο Φλεβάρης και αν φλεβίσει...


Καλοκαίρι θα μυρίσει...καλό!!
Δε θυμάμαι άλλη χρονιά που να έχει χιονίσει τόσο πολύ και συνεχόμενα για τόσο καιρό. Είναι πανέμορφα δε λέω, σε ποιον δεν αρέσει το χιονάκι. Τις τελευταίες όμως 10 μέρες νομίζω οτι ζω σε περιοχή του Καναδά παρά στην Έδεσσα. Για τα δεδομένα που εχουμε συνηθίσει ο όγκος του χιονιού είναι μεγάλος και έχει φέρει και διάφορες δυσκολίες στην καθημερινότητα και ειδικά στις μετακινήσεις οταν περιλαμβάνει το αυτοκίνητο.
Εντάξει ας μη γίνομαι και γκρινίαρης, ο φετινός χειμώνας έχει το κάτι διαφορετικό. Φοβερά τα χιονισμένα τοπία με μια εντελώς διαφορετική εμφάνιση πιο άγρια από αυτή που έχω συνηθίσει τον υπόλοιπο χρόνο, πολλές οι ώρες προπόνησης με υπέροχες στιγμές πραγματικής ηρεμίας, απομόνωσης και επαφής με τη φύση και μια ιδιαίτερη ευκαιρία για να αποκτήσουν τα πόδια περισσότερη δύναμη απο το χιόνι. Ωστόσο μπορώ να πω οτι η κατάσταση αυτή με κούρασε ψυχικά αρκετά αφού έκανε τις τελευταίες προπονήσεις ιδιαίτερα απαιτητικές και κουραστικές καθώς το χιόνι πλέον ξέφυγε και δεν είναι σε ύψος που να τρέχεται ακόμα και στις κατηφόρες. Αναγκαστικά μεγαλύτερες οι προπονήσεις λόγω μικρότερης ταχύτητας, ενώ αρκετή και  η καταπόνηση στα γόνατα λόγω της αλλαγής στη μηχανική του τρεξίματος. Η αντοχή στα κόκκινα...
Στα όρια της όμως και η φύση με τα δέντρα απο το βάρος του χιονιού να στενάζουν με πολλά σπασμένα και αρκετά ξεριζωμένα έλατα δυστυχώς. Έτσι ειναι όμως, αναγέννηση...


Πολύ σημαντική η εμπειρία απο τα φετινά χιόνια και σε επίπεδο εξοπλισμού, παπουτσιού κυρίως. Το speedcross είναι νομίζω ιδανικό. Ίσως κάποια στιγμή να γράψω κάτι πιο συγκεκριμένο.

Απο εχθές (και σήμερα που γράφω) ανέβηκε η θερμοκρασία και λογικά θα αρχίσει και το αναπόφευκτο λιώσιμο...το χειρότερο δηλαδή κομμάτι όλης της υπόθεσης...
Με τόσο χιόνι όμως προβλέπω άπειρη λάσπη! Άλλη μια ευκαιρία δηλαδή για 'εναλλακτική' προπόνηση...στο πλύσιμο ρούχων!

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Ομορφάντρα μου.....δεν πειράζει!!!!


 
Βγήκαν τα πολυπόθητα αποτελέσματα του UTMB και όπως είναι φυσικό τα νέα ήταν καλά για πολλούς και ‘κακά’ για άλλους. Η τύχη ήταν σημαντικός παράγοντας και από ότι φαίνεται θα συνεχίσει να είναι σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό για τα επόμενα χρόνια έτσι όπως πάει με τον αυξανόμενο αριθμό συμμετεχόντων.
Φετινό χαρακτηριστικό για την ελληνική παρουσία, τα πολλά ‘δυνατά’ ονόματα καθώς και η παρουσία των πολλών γυναικών! Θα χουμε σίγουρα πολλά καλά αποτελέσματα.
Καλή επιτυχία σε όλους τους επιτυχόντες και καλή προετοιμασία να έχουμε και όλα να πάνε καλά. Καλή υπομονή για του χρόνου στους ‘άτυχους’, αγώνες πάντως υπάρχουν άφθονοι και για όλα τα γούστα όποτε δε στενοχωριόμαστε!!!

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Πάει ο παλιός ο χρόνος!!!


Σκόπευα να γράψω κάτι πιο μπροστά για το 2011, κάτι σαν απολογισμό της χρονιάς δηλαδή, αλλά δε μου βγήκε, περισσότερο βαρεμάρα θα έλεγα παρά κάτι άλλο οπότε και μπήκαμε ήδη στο 2012!
Πάει το 2011, καλώς όρισες  2012 και τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν μάλλον προς το χειρότερο στις ζωές μας…σε οικονομικό επίπεδο κυρίως, στους υπόλοιπους τομείς η ζωή τραβάει το δρόμο της.  Ευτυχώς το τρέξιμο σαν διέξοδος συνεχίζει να μου προσφέρει χαρά και ευτυχία αναπληρώνοντας μεγάλο μέρος της μιζέριας που μας βομβαρδίζει. Φτωχότεροι λοιπόν, θα μάθουμε να ζούμε διαφορετικά, ίσως και καλύτερα…
Το 2011 λοιπόν μπορώ να πω με σιγουριά ότι ήταν μια πολύ όμορφη χρονιά για μένα σε επίπεδο τρεξίματος και αγώνων. Ευχαριστιέμαι πλέον σε μεγαλύτερο βαθμό τις προπονήσεις και τους αγώνες αφού βλέπω  ότι το σώμα με ακολουθει ακόμα εκεί που θέλω να το πάω…(και που το πας ρε μεγάλε, θα μου πεις!). Είναι σημαντικό αυτό πιστεύω, καθώς όσο βελτιωνόμαστε και μπορούμε να κάνουμε όλο και περισσότερα πράγματα, (μεγαλύτερους αγώνες,  δυσκολότερες διαδρομές), τόσο η ευχαρίστηση από αυτό που μας αρέσει τόσο να κάνουμε μεγαλώνει! Το ένα φέρνει το άλλο…Φανταζομαι αυτή η βελτίωση να συνεχίσει και το 2012 καθώς θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει ακόμα λίγος χώρος μέχρι να ‘ταβανιασω’.
Έτσι λοιπον δυο πολύ μεγάλες και έντονες εμπειρίες είχε ο χρόνος που πέρασε και μου έμειναν περισσότερο από κάθε άλλο για το 2011. Ο δύσκολος και βασανιστικός τερματισμός του TDS και ο άνετος και συντροφικός τερματισμός στο VFT με τον αδελφό μου. Όμορφες και έντονες στιγμές! Ας ελπίσω να ακολουθούσουν και άλλες μεγαλύτερες για φέτος. Από την άλλη, τα πράγματα στον ΟΜ δεν πήγαν όπως θα περίμενα και αυτό ίσως και να με βοήθησε να αναθεωρήσω λίγο μερικά πράγματα. Αυτός ο έντονος και αγχώδης τρόπος έκβασης του αγώνα είχε μπει για καλά και στο δικό μου πετσι…εβλεπα περισσότερο το χρόνο παρά τον τερματισμό.  Ίσως και για αυτό φέτος λέω να μην πάρω μέρος.
Δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να αναφέρω για το 2011, ίσως την έλλειψη τραυματισμών που βοήθησε να πάει έτσι όμορφα η χρονιά. Το 2011 το αποχαιρέτησα με ένα πανέμορφο χιονισμένο  τρέξιμο το απόγευμα της τελευταίας  μέρας του χρόνου με την υπόσχεση την άλλη μέρα να υποδεχτώ το 2012 με μια επανάληψη του! Τελικά μόλις χθες έκανα το πρώτο φετινό τρέξιμο με την καλύτερη παρέα, Λέων και  Lucky.

Εύχομαι να έχουμε μια όμορφη χρονιά με υγεία και δύναμη!