Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

UTMB 2012




Έχοντας περάσει τόσος καιρός από την τελευταία φορά που ενημέρωσα το blog δεν ξέρω τι να πρωτογράψω. Ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι στην πορεία κάπου θα το ‘αφήσω’ και τελικά είχα δίκιο.
Σίγουρα το πιο σημαντικό γεγονός στο διάστημα που μεσολάβησε ήταν η συμμετοχή στο UTMB. Θα μπορούσα να γράψω άπειρα πράγματα για την φετινή εμπειρία αλλά τα περισσότερα ίσως και να ‘ακούγονταν’ ανούσια χωρίς να σημαίνει ότι και αυτά που θα γράψω δεν είναι!!! Αυτό είναι το καλό όμως με ένα προσωπικό blog...ας ελπίσω τουλάχιστον να διατηρήσω κάποιο ενδιαφέρον σε αυτόν που θα διαβάσει αυτό το κείμενο.


Εικονα του καιρου πριν την εκκινηση
 Θεωρούσα τον εαυτό μου αρκετά ‘τυχερό’ έχοντας καταφέρει να τερματίσω τις δυο προηγούμενες χρονιές στο CCC και TDS παρόλες τις αλλαγές που είχαν προκύψει λόγω καιρού, γλιτώνοντας μάλιστα και το ‘κόψιμο’ του αγώνα στο CCC του 2010 και τρέχοντας την κανονική διαδρομή. Πίστευα ότι φέτος οι πιθανότητες για καλοκαιρία θα ήταν πραγματικά υπέρ μας ή ότι έ!στω δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα με την διεξαγωγή της διαδρομής του αγώνα. Τελικά ούτε στο ένα έπεσα μέσα ούτε στο άλλο. Η ‘γκαντεμιά’ συνεχίστηκε και φέτος!
Δεν κρύβω ότι η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Είναι κάτι για το οποίο προετοιμαζόμουν, όπως και όλοι φυσικά, για περισσότερο από ένα χρόνο και τελικά απλά δεν έγινε. Οι προβλέψεις όλη την εβδομάδα που ήμασταν εκεί πριν τον αγώνα έδιναν άσχημο καιρό και πραγματικά δύσκολες συνθήκες για τις ώρες του αγώνα. Ψυχολογικά αλλά και σωματικά είχαμε καταφέρει να προετοιμαστούμε και να εγκλιματιστούμε θέλαμε δεν θέλαμε για ένα δύσκολο αγώνα αφού η διαρκή ενημέρωση με τα sms μας έδιναν συνεχεία χαμηλές θερμοκρασίες, βροχές και χιόνια. Ότι πρέπει δηλαδή για τους ‘καυτούς’ Έλληνες που μόλις πριν λίγες μέρες κάναμε προπόνηση στους +35C. Η ακύρωση όμως του αγώνα και η εκκίνηση με νέα διαδρομή και μάλιστα μερικές μόνο ώρες πριν την εκκίνηση δεν ήταν κάτι που περιμέναμε, σκέτη ψυχρολουσία.
Παρόλα αυτά δεν μετανιώνω που πήγα ακόμα και ας μην έγινε. Ήταν μια αρκετά δυνατή αγωνιστική εμπειρία και αφού την συνδυάσαμε και με οικογενειακές διακοπές ήταν ωραία! Είναι από εκείνα τα πράγματα που αν κάτσεις και το καλοσκεφτείς καταλήγεις πολύ άνετα στο συμπέρασμα ότι ο ίδιος δεν μπορείς να κάνεις κάτι για να αλλάξεις οπότε το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να απολαύσεις αυτό που σου δίνεται εκείνη τη στιγμή. Σίγουρα οι σκέψεις αυτές δεν έρχονται πάντα με τη μια στο κεφάλι παρά αργότερα όταν αρχίζεις και συνειδητοποιείς καλύτερα μια κατάσταση.

Ο Αγώνας

Χώρος εκκίνησης-τερματισμού

Η νέα διαδρομή ήταν πλέον γεγονός, αυτή υπήρχε διαθέσιμη σε αυτήν έπρεπε να τρέξουμε. Ομολογώ ότι από την αρχή υποτίμησα αρκετά τη διαδρομή με βάση την μικρότερη υψομετρική και την απόσταση. Δεν μπήκα στον κόπο να την ‘μελετήσω’, αν και χρόνος δεν υπήρχε, και φυσικά κάπου στο τέλος την ‘πλήρωσα’. Τα 100 μπροστά στα 168χλμ φαίνονταν πλέον λίγα, εύκολα και γρήγορα, Αυτό φάνηκε από την αρχή που μπήκαμε στον αγώνα. Κρατώντας μια μέτρια θέση κάπου στους 300-400 έβλεπα τους περισσότερους και εμένα μαζί να πηγαίνουμε αρκετά γρηγορότερα από αυτό που ίσως θα θέλαμε. Χωρίσαμε αρκετά νωρίς με τον Λέων αφού από την αρχή είχα μια περίεργη δυσφορία στο στομάχι που περιόριζε αρκετά το τρέξιμο. Έκανα αυτό που είναι κανόνας να μην κάνεις, να δοκιμάζεις δηλαδή κάτι για πρώτη φορά πριν από έναν αγώνα. Ήπια ένα παγούρι από το υδατανθρακούχο που θα είχα στον αγώνα μια ώρα πριν την εκκίνηση και πραγματικά δεν ‘έκατσε’ καλά. Όταν πιάσαμε τις πρώτες ανηφόρες μετά το Les Houches δεν μπορούσα να ακολουθήσω τον Λέων  που ανέβαζε ρυθμό και προτίμησα να πάω συντηρητικά χωρίς να ρισκάρω κάτι που θα μου δημιουργούσε περισσότερο πρόβλημα. Σταδιακά η αίσθηση στο στομάχι αποκαταστάθηκε μετά από 4-5 ώρες αγώνα όμως στην πορεία προστέθηκε ένα άσχημο χτύπημα στα πλευρά από μια αναπάντεχη πτώση. Ανεβαίνοντας προς το χιονοδρομικό του Le Delevret η βροχή εναλλάσσονταν με χιόνι. Στο κατέβασμα από εκεί και κάπου στο 15ο χλμ είχε τα πρώτα λάσπο-trail. Σε κάποιο σημείο με αρκετή κλίση πατώντας δεν βρήκα καθόλου πρόσφυση και έφυγα αδιάβαστος χωρίς να προλάβω να βάλω ούτε χέρια, χτυπώντας πρώτα με τα πλευρά και μετά με το κεφάλι στο βουναλάκι που σχηματίζει το μονοπάτι στα πλαϊνά του. Φυσικά πετάχτηκα επάνω αμέσως σαν να μην έγινε τίποτα! Από κεφάλι όλα καλά, τα πλευρά όμως σταδιακά όσο θα περνούσαν οι ώρες θα με ζόριζαν όλο και περισσότερο, ειδικά τις τελευταίες 5-6 ώρες που περιόριζαν αρκετά την αναπνοή στις ανηφόρες και πονούσαν αρκετά από τους κραδασμούς στις κατηφόρες. Δεν ήταν όμως τραγική η κατάσταση κατά τη διάρκεια της νύχτας, μπορούσα να ελέγξω το ρυθμό σε βαθμό που να μην πονάω και να κάνω μια αρκετά καλή κούρσα με καλή αίσθηση. Δεν είχα σκοπό να πάω και πιο γρήγορα, πόνταρα περισσότερο να βγει καλά το βράδυ και κυρίως χωρίς άλλη πτώση αφού την μια την είχαμε ήδη από νωρίς
Με Λέων πηγαίνοντας στην εκκίνηση
Τη νύχτα σχεδόν την περάσαμε κουκουλωμένοι αφού η βροχή άλλοτε δυνάμωνε, άλλοτε σταματούσε ή γινόταν ψιλόχιονο στα ψηλά. Πλέον δεν έκανε καμιά αίσθηση ο καιρός. Πραγματικά συνηθίζεις τα πάντα και απλά συνεχίζεις. Φυσικά έπαιξε ρολό και ο καλός εξοπλισμός, χοντρή compression μακρυμάνικη και αμάνικο αντιανεμικό γιλέκο από την εκκίνηση, και στη συνέχεια της νύχτας προστέθηκε από πάνω λεπτό αντιανεμικό και αργότερα και αδιάβροχο, ενώ για κατάσταση ανάγκης υπήρχε και ένα ακόμα χοντρό αμάνικο στο σάκο. Δυο σκούφοι και δυο ζευγάρια γάντια κάλυπταν τα άκρα, ενώ με μια πατέντα του Λεωνίδα είχαμε βάλει σακούλες στα παπούτσια κάτι που κράτησε τις πρώτες ώρες την υγρασία μακριά. Η κατάσταση έγινε κάπως οριακή όταν ανεβαίναμε για το La Balme όπου εκτός από πολύ κρύο είχε και χιόνι και σε κάποιο σημείο μόλις περάσαμε το διάσελο και θα κατηφορίζαμε, είδα καμιά δεκαριά από μπροστά να επιστρέφουν προς τα πάνω έχοντας χάσει το μονοπάτι. Μου φάνηκε αστείο κάτι τέτοιο να συμβαίνει στο UTMB στην αρχή, ωστόσο ανεβαίνοντας μέχρι το προηγούμενο ανακλαστικό επιβεβαιώσαμε ότι πάμε σωστά, κάτι όμως δεν πήγαινε καλά. Το ‘τρενάκι’ με τους αθλητές είχε αρχίσει να στοιβάζει κόσμο αφού όπως έρχονταν όλοι σταματούσαν και ψάχνονταν άλλοι δεξιά, αριστερά και άλλοι πάνω, κάτω. Ένα περίεργα ωραίο τοπίο σχηματίζονταν όπως κοιτούσα προς τα πάνω την χιονισμένη πλαγιά με τους αμέτρητους φακούς των αθλητών σκορπισμένους μέσα στην ομίχλη να δίνουν ζωή σε ένα κατά άλλα έρημο μέρος. Η κάποια ώρα που μείναμε εκεί χωρίς κίνηση με έκανε να παγώσω. Την λύση έδωσαν οι πιο πάνω βρίσκοντας το μονοπάτι τελικά που είχε άλλη πορεία από αυτήν του ανακλαστικού (λάθος ή αλλαγή που θα έγινε χωρίς να βγει ίσως?). Χάσιμο χρόνου και αρκετών θέσεων μέχρι το Les Contamines αλλά και μια αγχωμένη και επικίνδυνη κίνηση στο μονοπάτι που ακολουθούσε μετά αφού όλοι προσπαθούσαν να αναπληρώσουν το λάθος. 

Τερματιζοντας με την Αμαλια
Παρόμοιο και σχεδόν μονότονο συνεχίστηκε το σκηνικό σε όλη τη διάρκεια της νύχτας με διάφορα - όχι πολύ έντονα - ανεβοκατεβάσματα μέσα σε υγρασία και λάσπη. Την διαφορά όμως μέσα στη νύχτα έκανε ο κόσμος-θεατές από τα διάφορα χωριά που περνούσε ο αγώνας. Πραγματικά μοναδικό και συγκινητικό το συναίσθημα που αντλείς από κάποιον καθισμένο μέσα στη βροχή για να χειροκροτήσει και να πει ένα bon courage (καλό κουράγιο) στους αθλητές ακόμη και σημεία που δε θα περίμενες να συναντήσεις κάποιον. Με τέτοιο κοινό το τρέξιμο γίνεται ‘πέταγμα’!
            Κάνοντας τώρα έναν απολογισμό μπορώ να πω πήγε πολύ καλά το νυχτερινό κομμάτι, ευχαριστήθηκα το τρέξιμο και ένιωθα αρκετά δυνατός με αποθέματα ενέργειας όταν ήθελα κάπως να πιέσω. Πήγα συντηρητικά και με προσοχή και έκανα καλούς ανεφοδιασμούς στους σταθμούς αλλά κάπως τα χάλασα στη συνέχεια. Στο μυαλό μου από την αρχή  είχα θεωρήσει εύκολο το κομμάτι μετά το Les Houches που θα ξαναπερνούσαμε για να κάνουμε τα τελευταία 30 χλμ. οπότε μόλις άρχισε να ξημερώνει και να πλησιάζουμε άρχισα να ανεβάζω ρυθμό στην κατηφόρα και ίσως  να κινούμε και αρκετά εκτός ρυθμού. Μπήκα στο Les Houches σχεδόν ‘μανιασμένος’ και ανεβασμένος ψυχολογικά αφού πλέον το δύσκολο βραδύ είχε περάσει και ήμουν πολύ καλά από δυνάμεις. Ένα 30αρι έλεγα στον εαυτό μου, τα 10 τελευταία είναι ψιλό-εύκολα που μου είχε ο Λέων από πέρυσι, έχει ξημερώσει κιόλας, νιώθω πολύ καλά, ήμουν έτοιμος να αρχίσω να ανεβάζω ρυθμό. Πέρασα από το σταθμό χωρίς να ανεφοδιαστώ δίνοντας προτεραιότητα πρώτα να αλλάξω παπούτσια-κάλτσες, αφού τα πέλματα είχαν γεμίσει φουσκάλες και πονούσαν. Η αργοπορία στο να αλλάξω και από το άγχος να φύγω γρήγορα τελικά δεν έφαγα τίποτα στο σταθμό. Μεγάλο λάθος, από εκείνη τη στιγμή μετρούσα αντίστροφα για το κάρφωμα! Για την επόμενη ώρα ανεβαίναμε μια μονότονη ασφάλτινη ανηφόρα, déjà vu ξαφνικά και παρόμοιο σκηνικό με την περσινή ανηφόρα για το Cormet de Roselend. Με καλό ρυθμό και διάθεση πήγα μέχρι τα μισά και μετά απλά και συντηρητικά κρατώντας δυνάμεις για την κατηφόρα που φαινόταν θα ακολουθήσει αφού είχαμε ανέβει σε αρκετό υψόμετρο. Στην κατηφόρα διαπίστωσα ότι δεν μπορώ να τρέξω γρήγορα, εκτός από το πλευρό πονούσε και το πλέον και το γόνατο. Εδώ μάλλον πλήρωνα τις γρήγορες κατηφόρες πριν το Les Houches. Συνέχισα με αργό κατέβασμα ενώ συνεχώς εμφανιζόταν κάποιος από πίσω για να περάσει. Από το σημείο αυτό ξεκίνησε μια άσχημη και δύσκολη ψυχοσωματική κατάσταση. Πραγματικά όταν δεν μπορείς να κινηθείς γρήγορα διογκώνεται ο χρόνος και τα χιλιόμετρα. 

Ανακούφιση!!!
Η αντίληψη μου για το πόσο έχω διανύσει και το πόσο μου μένει άρχισε να έχει μεγάλες αποκλίσεις από την πραγματικότητα, σταμάτησα να προσέχω την τροφοδοσία και περίμενα απλά κατεβαίνοντας να βγω κατευθείαν στο Argentiere!!! Σάστισα όταν μετά από κόπο και ώρα έφτασα στον σταθμό στα lift πάνω από το Chamonix για να μάθω ότι έχω διανύσει μόνο 10 χλμ., ενώ ήθελα άλλα 10 για Argentiere και 20χλμ σύνολο για τον τερματισμό. Εδώ έκανα άλλο ένα λάθος, μη γνωρίζοντας τις υψομετρικές διακυμάνσεις για το υπόλοιπο του αγώνα και θεωρώντας ότι μια κίνηση κατά μήκος της κοιλάδας του Chamonix θα είναι ομαλή, έβαλα τον εαυτό μου να πιστέψει ότι δεν θα έχει άλλες δυσκολίες. Πόσο λάθος θα έκανα όμως…η διαδρομή εξελίχθηκε σε μια ψυχοφθόρα και μαζοχιστική πορεία που ανεβοκατέβαινε συνεχώς όποιο μονοπάτι έβρισκε προς το βουνό. Υπήρχαν πινακίδες που ενώ έβλεπες που είναι το Argentiere κατευθυνόσουν ‘παράλογα’ αντίθετα προς τα ψηλά, εμφανώς για να αυξηθεί η συνολική υψομετρική του αγώνα και τα χιλιόμετρα. Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο χάλια είχα φτάσει ψυχολογικά αφού κάθε φορά που περίμενα ότι θα ‘ξεμπερδέψουμε’ και θα βγούμε στο Argentiere ερχόταν κάτι χειρότερο. Εντελώς άδειος από ενέργεια και με πόνο σε γόνατο και πλευρό απλά κινιόμουν αργά και μηχανικά. Ίσως στο μυαλό μου να διογκώνω τη δυσκολία όμως πραγματικά συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό ρολό παίζει η καλή ψυχολογία, εκείνες οι 4-5 ώρες ήταν σκέτο βασανιστήριο στο μυαλό μου.
Η κατάσταση άλλαξε φτάνοντας τελικά στο σταθμό του Argentiere και επιβεβαιώνει σε μεγάλο βαθμό αυτό που έγραψα πιο πάνω. Αρχικά έφαγα και ήπια ότι βρήκα μπροστά μου χωρίς να χάσω πολύ ώρα στο σταθμό και ξεκίνησα υπολογίζοντας ότι θα κάνω σίγουρα ένα δίωρο για να τερματίσω περπατώντας αφού πονούσα αρκετά. Η ψυχολογία σαφώς διαφορετική γνωρίζοντας ότι σε 10 χλμ είναι ο τερματισμός. Η διαδρομή εύκολη σχετικά με ανηφοροκατηφόρες μικρές και εύκολο πεδίο, μια απόσταση που έβγαινε κάτω της ώρας. Περπατώντας στην αρχή σταδιακά άρχισα να δοκιμάζω να βάζω μικρούς στόχους και να τρέχω σημεία που ήταν πιο επίπεδα και εύκολα. Όσο προχωρούσε η ώρα άρχισα να νιώθω καλύτερα και ενεργειακά και ξαφνικά δε σταματούσα να τρέχω ούτε τις ανηφόρες. Ντοπαρισμένος εντελώς από το γεγονός ότι σε λίγο τερματίζω συνέχισα ακόμα και να πιέζω για να φτάσω κόσμο που έβλεπα μπροστά μου. Λίγο έξω από το Chamonix προλαβαίνω την Αμαλία που είχαμε βρεθεί αρκετές φόρες μέσα στον αγώνα και ξεκινάμε μαζί βοηθώντας ο ένας τον άλλο να κρατήσουμε έναν αρκετά γρήγορο ρυθμό και να τερματίσουμε τελικά παρέα. Η μια ώρα ‘καλού’ τρεξίματος και δυνατού τερματισμού έσβησε από το μυαλό μου όλη την άσχημη εικόνα που είχα προηγουμένως για τον τρόπο έκβασης του αγώνα τις τελευταίες ώρες.

Γράφοντας τώρα και τις τελευταίες γραμμές βλέπω ότι έγραψα μάλλον περισσότερα από όσα θα ήθελα και ίσως και να φλυάρησα αρκετά. Μιας και όλο το κείμενο γράφτηκε διαφορετικές μέρες και σε αρκετές δόσεις ελπίζω τουλάχιστον να έχει κάποια συνοχή. Ο σκοπός πάντως ήταν μια πιο προσωπική περιγραφή του κλίματος του αγώνα όπως την έζησα παρά κάτι άλλο. Όπως και να χει αυτό ήταν το UTMB για μένα και το ευχαριστήθηκα.