Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

This is the end...2012

Αλλη μια χρονια φτανει στο τελος της. Δεν θα μπορουσα παρα να ΄μαι ευγνωμων και φετος για οτι εφερε ο χρονος στη ζωη. Αρκετα ασχημα και παρα πολλα ομορφα. Μικρα μεγαλα ολα εκει για να φανερωνουν ποσο μικροι ειμαστε οσο και να θελουμε να νομιζουμε οτι ειμαστε μεγαλοι....
Το τρεξιμο και φετος ηταν κυριαρχο στη χρονια που περασε. Κυριαρχο με την εννοια οτι διαμορφωσε πολλες αποφασεις με βαση αγωνες, προπονησεις και τα συναφη. Ενταξει οχι και ακραια πραγματα, παντα με γνωμονα να 'περναμε καλα', πχ οι καλοκαιρινες διακοπες και φετος ειχαν το chamonix ως επικεντρο αντι για καποιο αλλο μερος διακοπων...οχι και ασχημα θα πει κανεις παρολα αυτα για αυτους που δεν 'τρεχουν' η αισθηση της καλοπερασης δεν μπορει να συμβαδιζει παντα με αυτην του εγωκεντρικου δρομεα! Ευτυχως το εταιρων ημισυ εχει κανει τα παντα για να μην σταθει σε καποια αποφαση εμποδιο και για αυτο της ΄χρωσταω' πολλα.
Το 2012 δεν χαρισε καποια ιδιαιτερη επιτυχια σε επιπεδο αγωνιστικης προσπαθειας και κυριως εκεινων των συναισθηματων που βγαινουν οταν καταφερνουμε κατι πολυ δυσκολο. Το UTMB ηταν ο κυριαρχος στοχος της χρονιας, η ατυχια ομως γνωστη. Παρολα αυτα ο υγιης τερματισμος σε αρκετους αγωνες κατα τη διαρκεια της χρονιας απο μονος του ειναι μια τεραστια επιτυχια. 
Η φετινη χρονια ηταν μια καλη χρονια. Ποτε δεν θα ακουσεις καποιον να ειναι απολυτως ευχαριστημενος. Παντα θα εχουν υπαρξει διαφορα προβληματα ειτε υγειας ειτε αλλης φυσης που δεν θα μας εχουν αφησει να κανουμε την προπονηση που θα θελαμε. 
Οι ωρες μοναχικης προπονησης ομως νομιζω σε κανουν λιγο περισσοτερο συνετο και πλεον θαρρω οτι αναγνωριζω ακομα περισσοτερο οτι η ευτυχια βρισκεται στα μικρα πραγματα. Καθε προπονηση καθε επαφη με τον εαυτο μου φετος κατα τη διαρκεια ενος τρεξιματος λειτουργησε πιο ευεργετικα ή τουλαχιστον ετσι νομιζω ωστε να θεωρω οτι φετος ισως και να εγινα λιγο καλυτερος ανθρωπος. Μεγαλες κουβεντες θα σκεφτει κανεις και ισως και να ειναι. Το τρεξιμο μου παντως φετος το ευχαριστηθηκα πολυ σε επιπεδο εσωτερικης αναζητησης με οτι αυτο μπορει να σημαινει για τον καθενα. Ψυχαναλυση ή οχι οι ωρες απομονωσης, οι ωρες σε επαφη με τη φυση ειναι αντιδοτο στην καθημερινοτητα.
Αν εκανα εναν πιο ποσοτικο απολογισμο θα ελεγα οτι φετος εκανα λιγοτερες προπονησεις σε γηπεδο σε σχεση με αλλες χρονιες. 2800 χμ περιπου για ολη τη χρονια, οχι και κατι φοβερο. 10 ομορφοι αγωνες, 2 εκ των οποιων mtb, μια εγκαταληψη στον VFUT για λογους υγειας και αρκετες ωρες προπονησεων σε πεδιο trail. Σε καθαρα δρομικες επιδοσεις δεν βελτιωθηκα, αισθανθηκα αρκετα πιο αργος αν και δε μετρηθηκα, αλλα η αισθηση πρεπει να ηταν αληθης αφου δεν εκανα καμια προσπαθεια σε αυτον τον τομεα. Αυτο που πηγε αρκετα καλα φετος ειναι ενα ειδος αυτοπεποιθησης που απεκτησα σιγα σιγα για τις δυναμεις μου στους μεγαλυτερους σε διαρκεια αγωνες. Κουτσα στραβα φαινεται να μπορω να αντιμετωπισω αγωνες των 100 - 120 χμ. Το περισσοτερο παραμενει ακομα ανεξερευνητο για το μελλον χωρις να με 'τρομαζει'.
Τελειωνει η χρονια με μονη επιδιωξη για τη νεα να ειναι ισης αξιας τουλαχιστον σε συναισθηματα και ολες εκεινες τις εικονες που γεμιζουν το μυαλο και μενουν μετα απο καθε ομορφη προπονηση ή αγωνα!