Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Τα ευκολα λαθη...

Θα μπορουσα να βαλω διαφορους τιτλους για να περιγραψω αυτο που καθε δρομεας απευχεται...εναν τραυματισμο. Σιγουρα δεν θα ειναι ο πρωτος ουτε και ο τελευταιος, αλλα σιγουρα ηρθε απο εκει που δεν το περιμενα και σε μια περιοδο που χαλαει αρκετα σχεδια.
Ο λογος που εκατσα κατι να γραψω ειναι αφενος γιατι εχω αρκετη ελευθερη ωρα αλλα κυριως για να αποδειξω στον εαυτο μου ξαναφερνοντας τα στο μυαλο μου το ποσο 'ηλιθια' λαθη κανει!
Ποσα αρθρα εχω διαβασει για το τι πρεπει να προσεχει κανεις, για το τι πρεπει και τι δεν πρεπει να κανει καποιος...και ομως εκει, μια αορατη δυναμη σε σπρωχνει να κανεις ο ιδιος τα λαθη για τα οποια διαβαζες ή  ακομα και συμβουλευες τους αλλους για να μην κανουν. Δεν βρισκω αλλη εξηγηση παρα μονο την υπερβολικη επιμονη και προσηλωση σε δρομικους στοχους σε βαθμο τετοιο που δεν μπορουσα να δω καθαρα τα λαθη.

Τρεις βδομαδες ειναι αρκετες

Ναι τοσο πηρε πανω κατω για να συμβει το κακο. Μικρος χρονος θα σκεφτει κανεις και ομως αρκετος για να βγει μια τενοντιτιδα. Ο αχιλλειος ειναι λεει ο πιο δυνατος τενοντας του ανθρωπινου σωματος και ενας απο τους πιο συχνους ΄βραχναδες' των δρομεων καθως αν δε γιατρευτει καλα αποκτα χρονια μορφη. Ποτε δε με ειχε ενοχλησει και παντα θεωρουσα οτι αυτος ειναι τραυματισμος για τους αλλους. Φυσικα στη σιγουρια του χωματος μπορεις να θεωρεις τα ποδια σου 'ανικητα'. Το ταρταν ομως σκοτωνει! Φυσικα αυτο το ανακαλυπτω τωρα εκ των υστερων διαβαζοντας αρθρα γυρω απο τους τραυματισμους του αχιλλειου. Και ομως θα μπορουσα να ειχα αποφυγει κατι τετοιο στο βαθμο που συνεβει αν απλα ακολουθουσα τον απλο κανονα της ποικηλομορφιας. Εναλλαγες δηλαδη, στα παπουτσια, στο τεραιν, στην ενταση...σε οτιδηποτε δηλαδη προλαμβανει την επαναληψη. Οχι δεν ειναι κατι που δε γνωριζα ή δε με εχει ξαναπασχολησει, ομως εκει προσηλωμενος την αγνοω, πεφτοντας στα ιδια λαθη που υποτιθεται η οποια εμπειρια θα ειχε εμποδισει. Τρεις βδομαδες 'κοπανημα' αποκλειστικα στο ταρταν με τα ιδια παπουτσια σε συνδυασμο με ενα επιπονο προπονητικο πλανο ηταν η συνταγη μου. Το αποτελεσμα, μετα και το τελειωμα ενος ταρτανισιου 40αριου, ηταν σχετικα ηπιο, δεδομενης της τωρινης καταστασης. Ερεθισμενος ο αριστερος αχιλλειος με λιγο πονο στην αφη και ελαφρυ πρηξιμο.

Δυο μερες ειναι υπεραρκετες

Οχι δεν αποθαρυνθηκα. Θεωρησα αναμενομενη την αστοχια να σχεδιασω και να εκτελεσω σωστα ενα προπονητικο πλανο που επινοησα μονος με βαση τα αρκετα χιλιομετρα, αποδεχτηκα το λαθος εγκαταλειποντας και την ιδεα ακομα να τρεξω στον αγωνα που σχεδιαζα. Συνετα επραξα και με σοφια αποφασισα να μην τρεξω τις επομενες πεντε μερες!! Λιγες ή πολλες ηταν θεαματικη η βελτιωση χωρις καμια ενοχληση επειτα απο την παυση αλλα εξισου θεαματικη και η βλακεια στον εγκεφαλου του 'αρρωστου' δρομεα. Οταν ενα εξερευνητικο τρεξιμο στο τελος της βδομαδας για να διαπιστωσω την κατασταση του τραυματισμου καταληγει να γινεται σε ρυθμο πιο γρηγορο απο οσο ισως ειχα τρεξει στην ιδια διαδρομη τοτε σιγουρα κατι δεν παει καλα. Η 'αρρωστια' εχει να κανει με εκεινο το μικροβιο που προσωπικα με εχει προσβαλει και νομιζω αφορα την αισθηση της σοβαροτητας καποιων καταστασεων. Πιο σωστα μαλλον η απουσια αυτης της αισθησης ειναι το προβλημα και σε συνδυασμο με μια εγωκεντρικη αντιληψη οτι οι τραυματισμοι ειναι για τους αλλους, ιδεες του τυπου μηπως τελικα εισαι καλα...και μηπως τελικα να τον τρεχαμε εκεινο τον αγωνα...και διαφορα τετοια αρχισαν να τριγυρνανε στο εθισμενο μυαλο μου. Η ιδεα να τρεξω στον αγωνα της Ψαθας ειχε βασικα επανελθει και για να ξαναμπουμε στο προγραμμα την αλλη μερα ειχε 20αρι. Δεν ξερω γραφοντας τα ολο και πιο ξεκαθαρα γινονται τα λαθη που εκανα. Το αποτελεσμα χειροτερο απο πριν την ιδια κιολας ημερα...πρηξιμο, πονος, κριγμος και διαφορα αλλα ομορφα. Και ομως πριν δυο μερες ημουν σχεδον καλα, λιγο υπομονη και συντηρηση ισως να ειχαν ενα διαφορετικο, καλυτερο αποτελεσμα τωρα. Ομως οχι, η υπερβολη και η πλεονεξια σε αυτα που ζηταμε απο το σωμα μας να εκτελεσει καταργει καθε λογικη. Καλλιστα θα μπορουσε να μου πει καποιος 'καλα ρε μεγαλε αφου τα ξερεις και τα γραφεις γιατι δεν τα εκανες κιολας...?' Με αυτο και εγω απορω...και ειναι και ο λογος που καθομαι και τα γραφω οπως προειπα.


Ναι ισως και να το αξιζες!

Εικοσι μερες αντιφλεγμονωδη και αποχη απο καθε κινηση μεχρι να υποχωρησει το υγρο και μετα μονο ποδηλατο και βλεπουμε ηταν η συνταγη του γιατρου για την υβρη που διεπραξα. Παρακουσα καθε κανονα, ζητησα πολλα, δεν ημουν δικαιος και τωρα πρεπει να πληρωσω...