Πέμπτη, 19 Σεπτεμβρίου 2013

OMT - TERA

Τελικά συνεχίζω να αποδεικνύω ότι δεν είμαι και πολύ καλός blogger καθώς για άλλη μια φορά έχω πολύ καιρό να ενημερώσω τη στήλη…Μια προσπάθεια είχε γίνει μετά τον OMT στον Όλυμπο όπου είχα ξεκινήσει να γράφω ένα report για τον αγώνα το οποίο όμως έμεινε στη μέση και δε συνεχίστηκε ποτέ. Έφταιγαν και οι διακοπές, και η ζέστη και ο ήλιος…η καλοπέραση και μπλα μπλα…φτάσαμε μέσα Σεπτεμβρίου και ήδη έχω να γράψω και για τον TERA.

A long story short που λένε και οι Αμερικάνοι, για τον Mythical γραφτήκαν ήδη αρκετά επικριτικά σχόλια. Σίγουρα και για μένα προσωπικά ο αγώνας δεν ήταν διοργανωτικά στα επίπεδα αυτού που ίσως θα περίμενα. Οι καιρικές συνθήκες έπαιξαν δραματικό ρόλο και φανέρωσαν αρκετές αδυναμίες κυρίως στη σηματοδότηση της διαδρομής.
Παραμένει στη μνήμη μου όμως με μια γλυκιά γεύση γιατί παρολες τις αναποδιές συνδυάστηκε με έναν δύσκολο και περιπετειώδη τερματισμό με τον Τάσο που τρέξαμε μαζί τον αγώνα. Το κέρδος ήταν άλλη μια σκληρή αλλά πανέμορφη εμπειρία ειδικά όταν μοιράζεσαι ένα τέτοιο ταξίδι’ παρέα με κάποιον φίλο. Δεν ξέρω αν θα ξαναέτρεχα τον αγώνα. Θα ήθελα να δω μερικές αλλαγές στη φιλοσοφία του αγώνα, αλλά επειδή πιστεύω ότι αυτό μάλλον είναι απίθανο θα αρκεστώ προς το παρόν σε αυτά που προσφέρει χωρίς να τον τοποθετώ με σιγουριά στη λίστα των ετήσιων αγώνων.

Σειρά στη συνέχεια και μετά από πολυήμερες διακοπές και όλα τα ωραία που έχει το καλοκαίρι, ο TERA. Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε ήθελα πάρα πολύ να τρέξω σε αυτόν τον αγώνα κυρίως για τη διαδρομή του, αλλά δεν ήμουν καθόλου σίγουρος αν θα μπορέσω (λογω ημερομηνίας) να συμμετέχω μέχρι και την τελευταία στιγμή. Ξεκίνησα να προετοιμάζομαι περισσότερο συστηματικά 3 εβδομάδες πριν χωρίς εκείνο το ‘άγχος’ που έχει ένας τέτοιος μεγάλος αγώνας, περισσότερο με μια λογική ‘αν κάτσει, έκατσε’. Αυτό ίσως και να λειτούργησε αρκετά θετικά αφού το αποτέλεσμα ήταν ένας επιτυχής τερματισμός.
Φανταστική η εμπειρία συνολικά γιατί συνδυάστηκε και με μια μικρή ολιγοήμερη οικογενειακή εκδρομή. Καλό το τρέξιμο και οι αγώνες, αλλά όταν συνδυάζονται γίνονται ακόμα καλύτεροι. Ένας τερματισμός και ένα αγαπημένο πρόσωπο να περιμένει εκεί είναι μια εμπειρία γλυκιά και ανεκτίμητη. Και ο αγώνας βέβαια προσφέρει στο συνοδό τη δυνατότητα να περάσει και εκείνος καλά κατά τη διάρκεια της ημέρας χωρίς να βαρεθεί. Ο όμορφος χώρος τερματισμού που βρίσκεται μέσα στο Τσεπελοβο αλλά και τα υπόλοιπα χωριά από όπου διέρχεται ο αγώνας μπορούν να κάνουν το χρόνο να περάσει αρκετά γρήγορα. Με λίγα λόγια περάσαμε όλοι καλά και σε ένα πανέμορφο μέρος και σίγουρα θα προσπαθήσουμε να το επαναλάβουμε και του χρόνου.

Αγωνιστικά σε γενικές γραμμές και εκ των υστέρων μιλώντας μπορώ να πω ότι τα πράγματα πήγαν αρκετά καλά. Φυσικά και πάλι μένουν κάποια πράγματα που όταν τα ξαναφέρνεις στο μυαλό σου ελπίζεις να είχες κάνει λίγο διαφορετικά αλλά αυτό νομίζω θα ισχύει πάντα. Ήθελα να πάω καλά σε αυτόν τον αγώνα, περισσότερο δηλαδή να αισθανθώ την ‘αγωνιστική πίεση’ στην προσπάθεια και να πετυχω ίσως ένα χρόνο γύρω στις 13 ώρες. Ο ΟΜΤ μου είχε αφήσει μια μικρή ‘πικρά’ ότι ίσως δεν πήγαμε με τον Τάσο όσο καλά θα μπορούσαμε, όποτε τώρα θα ήταν μια καλή ευκαιρία. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι περίμενα έναν αρκετά πιο γρήγορο και εύκολο αγώνα κάτι που σίγουρα δεν συνάντησα. Σκληρό πεδίο, πέτρα και πάλι πετρα, δύσκολες ανηφόρες και επίπονες κατηφόρες, κάπως έτσι ήταν δηλαδή κυρίως το πρώτο σκέλος περίπου μέχρι το Μικρό Πάπιγκο, και το υπόλοιπο ενώ θεωρητικά θα ήταν πιο εύκολο, στην πράξη η καταπόνηση από το πρώτο κομμάτι ήταν τέτοια που δεν βελτίωνε την κατάσταση. Πανέμορφη διαδρομή, σίγουρα η ομορφότερη που έχω τρέξει σε αγώνα αλλά ταυτόχρονα και εξαιρετικά τεχνική. Νομίζω ότι εδώ βγήκε και κάποια αδυναμία να αγωνιστώ σε τέτοιου είδους πεδίο αφού οι προπονήσεις μου είναι κυρίως σε χωματόδρομους.

Η εκκίνηση δόθηκε στις 05.15 με εξαιρετικές καιρικές συνθήκες, καλή θερμοκρασία και μια τέλεια ξαστεριά. Τα πρώτα χιλιόμετρα ήταν μεν ανηφορικά αλλά σε σχετικά εύκολο πεδίο μέχρι τη θέση Στάνη, ότι πρέπει για προθέρμανση. Κινήθηκα με σταθερό ρυθμό, προσέχοντας συνεχώς τον παλμογράφο για πρώτη φορά να μην ξεπερνάει τους 160 παλμούς, και με πολύ καλή αίσθηση, κάτι που στις αρχές των αγώνων τελευταία δε συμβαίνει. Απολάμβανα την ηρεμία του σκοταδιού και τον καλό ρυθμό που είχα βρει χαζεύοντας ταυτόχρονα τον υπέροχο ξάστερο ουρανό, ρομαντζαδα δηλαδή. Απαλλαγμένος από εκείνο το χαζό ‘άγχος’ να αναρωτιέσαι συνεχώς μήπως έστριψες λάθος ή σου ξέφυγε κάποιο σημάδι, αυτή η πρώτη ώρα του αγώνα ήταν πολύ ήρεμη.  Η νυχτερινή σήμανση και γενικά όλη η σηματοδότηση του αγώνα ήταν ιδανική, άνετα θα τη χαρακτήριζα και την καλύτερη από τους αγώνες που έχω τρέξει στην Ελλάδα. Αρκετά πυκνή και με σωστά ανακλαστικά υλικά, τοποθετημένη σε καίρια σημεία ώστε να μην αφήνει αμφιβολίες, Προσπάθησα να εφαρμόσω και εδώ την ίδια επιτυχημένη συνταγή τροφοδοσίας που πήγε καλά στον ΟΜΤ, μικρές γουλιές κάθε 15 min από τα 800ml Perpetuem που είχα ετοιμάσει από το σπίτι. Πολύ καλό προϊόν από τη Hammer, νομίζω ότι αξίζει κάποιος να το δοκιμάσει αν έχει την ευκαιρία.

Οι πρώτοι είχαν ήδη ξεχωρίσει και φαίνονταν μόνο οι φακοί τους στα πιο ψηλά σημεία καθώς άλλαζε διεύθυνση η διαδρομή. Από πίσω φαίνονταν διάσπαρτοι φακοί καθώς οι διαφορές είχαν πια ελαφρά ανοίξει. Μετά τη Στάνη ξεκινούσε μια ακόμα πιο έντονη ανάβαση σε πιο γνήσιο ορεινό πεδίο. Καθώς περνούσε η ώρα, πολύ αχνά μπορούσες πλέον να διακρίνεις και τους ορεινούς όγκους και τις ορθοπλαγιές τριγύρω. Εντυπωσιακό και απόκοσμο το θέαμα στο μισοσκόταδο περνώντας τα Μεγάλα Λιθάρια και αντικρίζοντας ένα τοπίο σχεδόν ‘Σεληνιακό’. Δεν βρίσκω λόγια να περιγράψω την ομορφιά εκείνων των στιγμών και νομίζω ότι εκείνες οι εικόνες είναι που μου έμειναν περισσότερο από κάθε τι άλλο στον αγώνα! Μέχρι να ανεβούμε στη ράχη για την Τσουκα Ροσα είχε πλέον αρχίσει να ξημερώνει. Έντονες κλίσεις και αρκετή σάρα σε μερικά σημεία δυσκόλευαν αρκετά το ανέβασμα ειδικά αν έχανες λίγο το μονοπάτι και προσπαθούσες να το επαναπροσεγγίσεις από χαμηλότερα. Σύντομη στάση στο σταθμό και η θέα από το σημείο ελέγχου ακριβώς πάνω στη ράχη απλά απερίγραπτη. Το κατέβασμα που ακολουθούσε ήταν αρκετά τεχνικό λογω της μεγάλης κλίσης, της σάρας και της φυτεμένης πέτρας και μέχρι να εξομαλυνθεί λίγο η κλίση ήθελε αρκετή προσοχή. Βέβαια οι απανωτές και αρκετά αστείες πτώσεις με τον πισινό ήρθαν λίγο αργότερα σε μια χορταριασμένη αλλά υγρή πλάγια προσπαθώντας να κατέβω λίγο πιο γρήγορα από ότι θα έπρεπε.
Αναπάντεχη και αρκετά δυνατή όμως ήταν η πτώση στη συνέχεια σε μια σχετικά τυπική στροφή του μονοπατιού. Χωρίς να το καταλάβω έφυγα γλιστρώντας και πέφτοντας με παρόμοιο τρόπο με εκείνον που έπεσα πέρυσι και στο UTMB χτυπώντας τα πλευρά. Ευτυχώς εδώ την έφαγε περισσότερο το μπούτι και χωρίς κανένα άλλο πρόβλημα  συνέχισα μόνο με μελανιές. Χάνοντας γρήγορα υψόμετρο φτάσαμε στον Κατσανο όπου ακολουθούσε άλλη μια αρκετά δύσκολη ανηφόρα, +250 σε μόλις 650 μέτρα. Εκεί έπεσα κάπως σε ρυθμό και με πέρασαν οι δυο φίλοι (Πρατιλας και Χαστας) που έδειχναν αρκετά δυνατοί, προσπάθησα όμως να μείνω πίσω τους στη συνέχεια και στις κατηφόρες. που ακολουθούσαν μέχρι το σταθμό της Μονής Στομίου, αφού είχαν πολύ καλό ρυθμό και με βοήθησε αυτό αρκετά. Η διαδρομή μέχρι εκεί αρκετά κατηφορική μέσα από δεντροσκέπαστα χωμάτινα κατά κύριο λόγο μονοπάτια, ενώ περνώντας και από κάποιο ρέμα  κατάφερα να ξαναπέσω πατώντας πάνω στις ποταμοπετρες. 
Σκέφτηκα στην αρχή ότι με μάτιασε ο φωτογράφος που είχε στηθεί εκεί, αλλά όταν αργότερα ξαναέπεσα (για τελευταία φορά) αντιλήφτηκα ότι μάλλον φταίω εγώ και τα XT που έφαγαν τα ψωμιά τους. Από το περίφημο Σιάδι της Μύγας δεν έχω καμία ανάμνηση δυστυχώς μάλλον λογω του έντονου ρυθμού της κατηφόρας και της συγκέντρωσης στο να μένω στο μονοπάτι.
Ωραία η παρέα και το κλίμα στο σταθμό της Μονής, καθυστέρησα όμως ελαφρώς να φύγω και έτσι έχασα την επαφή με το γκρουπακι. Από εδώ ξεκινούσε και η Ανηφόρα. Εντάξει, από τα σχεδιαγράμματα των υψομετρικών βλέποντας τα στο σπίτι καταλαβαίνεις πόσο θα έχεις να ανέβεις σε απόλυτα νούμερα, την απόσταση, την κλίση και άλλες τέτοιες πληροφορίες. Εδώ όμως τώρα στέκοντας σχεδόν από κάτω και έχοντας θέα τις κορυφές ψηλά αντιλαμβάνεσαι πραγματικά που πρόκειται να πας και πόσο απότομα  Ξεκίνησα με καλό σταθερό ρυθμό την ανάβαση έχοντας περιέργως πολύ καλή ψυχολογία παρόλο το ‘παλούκι’ που περίμενε. Σε αυτό ίσως έπαιξε ρόλο και η ομορφιά του τοπίου. Το μονοπάτι χωμάτινο και κάτω από τα πανύψηλα έλατα που το φως σχεδόν δεν τα περναει, προσφέρει αρκετή δροσιά καθώς η θερμοκρασία έχει αρχίσει να ανεβαίνει. Ανηφορίζει με κλειστές στροφές και κερδίζει σύντομα υψόμετρο. Η θέα στην καταπράσινη κοιλάδα του Αώου και απέναντι στην Τραπεζιτσα είναι αφορμές για να σταματήσεις και να χαζέψεις. Φτάνω και περνώ το Γιώργο που σταμάτησε να βγάλει κάτι από τα παπούτσια του και κανα δυο φίλους ακόμα που είχαν προηγηθεί από το σταθμό, αλλά δεν βλέπω το ‘γκρουπακι’ για να κρατηθώ μαζί τους. Δεν πάω γρήγορα αλλά περισσότερο σταθερά και αρκετά υπομονετικά ενώ αποφεύγω και να δω υψόμετρα και τα σχετικά στο garmin (σπάνιο για μένα!) . Συνεχίζω με ευλάβεια να τηρώ την τροφοδοσία μου, όμως ήδη έχει αρχίσει να τελειώνει το νερό. Από πίσω έχω αυξήσει λίγο τη διαφορά καθώς έχω ώρα να ακούσω ή να δω κάποιον, όταν ξαφνικά ακούω ήχο από μπατον ενώ δεν αργεί  μετά από λίγη ώρα καθώς ξεκινούσαν οι τραβέρσες κάτω από τις ορθοπλαγιες να ξεπροβάλει ο φοβερός Γιάννης Γκανασουλης που κάνει πάντα καταπληκτικές κούρσες.
Φαίνεται αρκετά δυνατός και κραταει πολύ καλά το ρυθμό του, ενώ εγώ αρχίζω να εμφανίζω κάποια σημάδια κούρασης. Μένω πίσω του για όσο μπορώ κρατώντας οπτική επαφή, καθώς τραβερσαρουμε σε στενό κυρίως πέτρινο πεδίο με ανηφοροκατηφορες και περνώντας από διαφόρων ειδών σάρες, όταν τρώω το τρίτο και χειρότερο πέσιμο. Σε μια σάρα που αποτελείται από μεγάλες κοτρώνες που πρέπει να πας από τη μια στην άλλη, εντελώς απρόσεκτα γλιστραω και πέφτω από πάνω ταυτόχρονα με το καλάμι και το γόνατο. Αυτήν τη φορά δεν πετάχτηκα κατευθείαν πάνω όπως συνήθως. Μούδιασα τόσο πολύ από τον πόνο που με έπιασε και κατούρημα στιγμιαία. Νομίζω μπορεί εύκολα κάποιος να φέρει παρομοια κατάσταση στο μυαλό του. Άρχισα να περπαταω με δυσκολία καθώς όπως ήταν κατηφορικό το κομμάτι το γόνατο δεν ανταποκρινόταν. Για κανα 5λεπτο προσπάθησα να πάω αργά και να κρατηθώ σε κίνηση για να δω πως ειμαι, ενώ εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα και το πόσο μακριά βρίσκομαι εκεινη τη στιγμη από οποιαδήποτε διέξοδο σε περίπτωση που τελικά έχω πάθει κάτι. Με το περπάτημα η αίσθηση στο πόδι αποκαταστάθηκε σιγά σιγά και τελικά εκτός από τις πληγές όλα ήταν μια χαρά.

Είχα φτάσει επιτέλους στο πέρασμα της Νταβαλιστας και έβλεπα το λούκι που θα ανεβαίναμε, ενώ πιο ψηλά έβλεπα και το Γιάννη και τους 2 φίλους από το γκρουπακι. Κεφάλι κάτω και ανέβασμα αργό και δύσκολο σε ένα πεδίο που εδώ ήθελε και χέρια και πόδια και ότι άλλο έχεις στη διάθεση σου γιατί η κλίση ήταν μεγάλη. Το νερό μου έχει ήδη τελειώσει, η ζέστη έχει ξεκινήσει και εγώ έχω αρχίσει να κουτουλάω νιώθοντας αρκετά άδειος. Κάνω απλά υπομονή μέχρι να βγούμε από το λούκι στο οροπέδιο. Μια παρέα που έχει αράξει στην αρχή του οροπεδίου φωνάζει και επευφημεί από μακριά, αλλά δυστυχώς νερό δεν έχει. Το νερό αργεί ακόμα λίγο μέχρι να συναντήσω άλλον εθελοντή που δίνει αλλά με φειδώ καθώς με πληροφορεί πως θα βρω αργότερα πριν τη Δρακολιμνη. Η κλίση πλέον είναι ομαλή και επιτρέπει το τρέξιμο και με αρκετά αργό ρυθμό διασχίζω το οροπέδιο.
Η ζέστη είναι αρκετά έντονη αλλά υποφερτή και φτάνοντας στο σταθμό ανακουφίζομαι. Το ανέβασμα για τη Δρακολιμνη πλέον γνωστό και ο γύρος της απαραίτητος σαν ορόσημο στο μυαλό ότι από εδώ ξεκιναει πλέον η επιστροφή. Βλέποντας τους άλλους να κατεβαίνουν όσο εσύ ανεβαίνεις σου δίνει φοβερή ενέργεια ίσως και πείσμα, αλλά σίγουρα είναι μια μοναδική ευκαιρία να συναντήσεις φίλους που πιθανώς να μην ξαναδείς μέχρι τον τερματισμό! Στην πορεία για να το ανέβασμα στο καταφύγιο της Αστρακας βλέπω μόνο έναν αθλητή στα μέσα της διαδρομής τον οποίο βάζω στόχο να φτάσω για να ανεβάσω λίγο ρυθμό. Ο σταθμός στο καταφύγιο φιλόξενος και εξυπηρετικός, ήμουν και ο μόνος ‘πελάτης εκείνη τη στιγμή, γρήγορα παίρνω το μονοπάτι για το κατέβασμα. Η τακτική μου τώρα είναι να εκμεταλλευτώ την κατηφόρα που είμαι σχετικά πιο δυνατός. Ξεκινώ δυνατά και προσπαθώ να προλάβω τον φίλο που έχω δει από πριν ότι είναι μπροστά. Σύντομα τον φτάνω αλλά δεν τον περνώ, αρχίζω να μην αισθάνομαι και πολύ καλά τους τετρακέφαλους που δείχνουν σημάδια καταπόνησης. Ρίχνω λίγο το ρυθμό και μένω πίσω του χωρίς να ρισκάρω κάτι χωρίς λόγο ενώ και ο ρυθμός μας δεν είναι άσχημος.
Το κατέβασμα μέχρι το Μικρο Παπιγκο αποδεικνύεται τελικά αρκετά επίπονο κάτι που δεν περίμενα. Κάνω στάση στο σταθμό και κατευθύνομαι λίγο παρακάτω στην βρύση που στήνεται ο σταθμός του αγώνα των 50χμ. Εκεί αφού πλυθώ, χτενιστώ και πιω νερό θα αφήσω και τα μπατον μου. Το αντιλαμβάνομαι λίγο αργότερα και πριν φτάσω στο Μεγάλο Παπιγκο. Dejavu από τον ΟΜΤ που και εκεί τα άφησα φεύγοντας από το Μπιχτεσι και αναγκάστηκα να γυρίσω να τα πάρω. Αυτήν τη φορά τα απαρνήθηκα περισσότερο γιατί δεν ήθελα να κάνω ούτε μετρό ανηφόρας εκείνη τη στιγμή.
Στο Μεγάλο Παπιγκο ενημερώθηκα ότι τα βρήκαν και ότι θα τα φέρουν στον τερματισμό όπως και έγινε, άψογα πράγματα! Εδώ υπήρχε και το drop bag, άλλαξα σε πιο ελαφριά παπούτσια (fuji trainer), μπλούζα και πήρα μερικά τζελ μαζί μου αφού το pepretuem είχε πια τελειώσει. Ο σταθμός είχε αρκετά υλικά αλλά νομίζω υστερούσε ελαφρά στις προτιμήσεις μου καθώς ίσως να χρειαζόταν και κάποιο μικρό γεύμα. Αυτή είναι μια προσωπική εκτίμηση και σίγουρα έχει να κάνει με το τι έχει συνηθίσει κάποιος να τρώει.
Αξίζει να αναφέρω εδώ τον φίλο εθελοντή που πραγματικά ‘σκίστηκε’ να με βοηθήσει από τη στιγμή που έφτασα, από το να μου φέρει το drop bag, να με βοηθήσει με τα παπούτσια, να μου μαζέψει τα πράγματα για να μη ξεχάσω τίποτα, να μου γεμίσει τα παγούρια και να φέρει ότι άλλο χρειάζομαι μέχρι και να με συνοδέψει μέχρι την αρχή του μονοπατιού. Τι θαυμάσιες ανθρώπινες στιγμές έχουμε την τύχη να βιώνουμε μέσα από τέτοιους αγώνες. Τον ευχαριστώ πολύ!

Βγαινοντας απο τη Νταβαλιστα
Η συνέχεια μέχρι το κατέβασμα για τις πηγές του Βοϊδομάτη στο ίδιο κατηφορικό μοτίβο, σχετικά επίπονη η χρήση των τετρακέφαλων, ενώ και η ζέστη σε αυτά τα κομμάτια που είναι κάπως πιο εκτεθειμένα στον ήλιο δυσκολεύει λιγο την προσπάθεια. Φτάνω πάλι και συνεχίζω πίσω από το φίλο που πλέον πάμε μαζί σχεδόν από την Αστρακα. Μπαίνοντας στο μονοπάτι της χαράδρας του Βίκου η δροσιά είναι λυτρωτική. Εδώ πλέον υπό άλλες συνθήκες, όλο αυτό το κομμάτι, που είναι και η αρχή του αγώνα των 50χμ με την ανάποδη φορά, τρέχεται άνετα και σχετικά γρήγορα. Αυτό τώρα φαντάζει σχεδόν ακατόρθωτο. Περπατάμε μαζί και γνωριζόμαστε τελικά με τον Σπύρο από την Κέρκυρα και μόνο σε ελάχιστα κομμάτια τρέχουμε. Μένω πίσω του και κινούμαι στο δικό του ρυθμό επιλέγοντας περισσότερο ίσως την παρέα από την απομόνωση, ίσως και γιατί έχω αδειάσει αρκετά από ενέργεια και το τρέξιμο δε βγαίνει άνετα. Η τροφοδοσία μου πλέον δεν γίνεται συστηματικά αφού με τα τζελακια δεν μπορώ να τα ‘βρω’ και παραλείπω να τα παίρνω. Ο ρυθμός μας είναι αρκετά αργός, ακόμα και το τοπίο γίνεται πλέον αρκετά μονότονο και κουραστικό και τα χιλιόμετρα δε λένε να περάσουν με τίποτα. Πρέπει να πέρασε πάνω από ώρα  μόνο για να φτάσουμε στο Κλήμα (55χμ). Εδώ βάρεσε 9 ώρες το χρονόμετρο και ταυτόχρονα ένα καμπανάκι μέσα μου, μπήκα μπροστά από το Σπύρο προσπαθώντας να ανεβάσω λίγο το ρυθμό και μετά από λίγη ώρα είχαν ξεκινήσει για τα καλά οι ‘μηχανές’ προφανώς γιατί είχα ξεκουραστεί αρκετά. Άρχισα να κινούμαι και πάλι κάπως πιο αγωνιστικά μετά από ώρες και να το απολαμβάνω αρκετά. Φτάνοντας στη βάση της σκάλας του Μονοδενδριου που τόσα είχα ακούσει για αυτήν (1.5χμ με +300) απλά συγκεντρώθηκα στο να βρω ένα σταθερό ρυθμό. 1,5 χμ είναι αυτό έλεγα από μέσα μου που θα πάει θα βγει, εξάλλου μετά θα ξεκινούσαν τα κατηφορικά κομμάτια και αυτό με ανέβαζε αρκετά. Δεν πήγε άσχημα και χωρίς τα μπατον, με αρκετή υπομονή έφτασα στην πλατεία του χωριού που ήταν στημένος και ο σταθμός.

Στο Μονοδενδρι (60km) είναι αρκετός κόσμος μαζεμένος στην πλατεία, γρήγορο ντουζ με το λάστιχο, κόκα-κόλα και καρπούζι και φύγαμε. Ασφαλταδα και αρκετά κατηφορικά εύκολα κομμάτια που πολύ άνετα υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσα να τρέξω δυνατά, τώρα κινούμαι με δυσκολία με 7.30 το χιλιόμετρο. Τα πολλά υγρά έφεραν και ένα σφακτη έντονο που δε λέει να φύγει και κάπως έτσι μαρτυρικά περνανε τα πρώτα χιλιόμετρα που εναλλάσσουν περάσματα μέσα από τα καλντερίμια των χωριών (Διλοφο, Βιτσα), λίγη άσφαλτο και τα μονοπάτια που τα συνδέουν.
Στα υπόλοιπα χμ μέχρι τους Κήπους βρίσκω κάπως τον ρυθμό μου και τρέχω περισσότερα κομμάτια στο πιο μονοπατισιο πλέον τερέν με τις χαμηλότερες ανηφοροκατηφορες. Βγάζω αρκετά επιφωνήματα θαυμασμού, ευχαρίστησης και μερικές κραυγές κάθε φορά που αντιμετωπίζω κάποια ανηφόρα αλλά συνεχίζω απτόητος καθώς νιώθω ότι πλησιάζω στον επόμενο σταθμό . Ένα χιλιόμετρο περίπου πριν το χωριό βλέπω και τον πρώτο συναθλητή μετά από σχεδόν 3 ώρες. Είναι ο Λ.Αθανασοπουλος καθισμένος στην άκρη του μονοπατιού που φαίνεται ότι είναι καλά αλλά πιθανώς να αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα.
Μπαίνοντας στους Κήπους (70χμ) λίγο πριν τις 12 ώρες και φτάνοντας στο σταθμό βλέπω από μακριά να φεύγουν 3-4 άτομα. Ανεβαίνω ψυχολογικά καθώς τελικά φαίνεται ότι πήγε καλύτερα από όσο νόμιζα το τελευταίο κομμάτι, ενώ πλέον μένουν μόνο αλλά 10 χιλιόμετρα και έχω μπροστά κόσμο που μπορεί να με τραβήξει. Το 13.5ωρο φάνταζε αρκετά εφικτό σενάριο. Κάνω μια σχετικά γρήγορη στάση και ένα λάθος, να ρωτήσω το υψόμετρο μέχρι το οποίο φτάνει η διαδρομή. Η απάντηση που πήρα ήταν 1500 μέτρα που τελικά ήταν λάθος. Έφυγα προσπαθώντας να προλάβω τους μπροστά όπως και έγινε σύντομα, αλλά στο ξεκίνημα είχε άλλο ένα Γολγοθά μέχρι να βγούμε στην άσφαλτο πριν το Καπεσοβο. Εκεί κάρφωσα για τα καλά, ήταν σαν να μου έβγαλε κάποιος τις μπαταρίες, και πλέον άρχισα να μπαίνω σε σκοτεινές σκέψεις. Ξανά dejavu από το τελευταίο κομμάτι της ανάβασης για το Λιβαδάκι που το ανέβηκα ‘μπουσουλώντας’.

 Έβλεπα τα 800-900μ υψόμετρο που ήμασταν και δεν μπορούσα να διανοηθώ πως θα ανεβούμε στα 1500. Έχασα και την επαφή με το γκρουπ, έμεινα μόνος και άρχισα πάλι τα βογγητά. Δράμα με λίγα λόγια η κατάσταση και ενεργειακά και ψυχολογικά. Έφτασα στο Καπεσοβο με τα χίλια ζόρια. Στον ΟΜΤ μας έλεγαν συνέχεια στους σταθμούς με τον Τάσο ότι φαινόμαστε πάρα πολύ καλά, νιώθαμε βέβαια και πολύ καλά.  Καθισμένος τώρα στην βρύση της πλατειάς, προσπαθώντας να κατεβάσω κάτι για ενέργεια, αναρωτιόμουν τι να σκέφτεται ο κόσμος τριγύρω από τον σταθμό και πως να δείχνει η φάτσα μου! Καλή η περιποίηση στο σταθμό με γλυκό κουταλιού περγαμόντο και καρπούζι που φαίνεται έκαναν δουλειά! Την ανηφορική άσφαλτο μετά το χωριό ξεκίνησα για κάποιο λόγο να την τρέχω ενώ φτάνοντας λίγο πιο έξω πριν την είσοδο στο χωματόδρομο ήταν και ο Τζουμακας που με φώναζε τρελαμένος, άντε να σταματήσεις! Αν ήξερα από εκεί το πόσο ‘εύκολη’ είναι η διαδρομή μέχρι το τέρμα ίσως να συνέχιζα με άλλη ψυχολογία και καλύτερο ρυθμό.

Οι κλίσεις από εκεί και πέρα ήταν ήπιες σχετικά και ανεβοκατέβαιναν στα 1050 με 1100 μέτρα. Προχωρούσα με λίγη περισσότερη ενέργεια περπατώντας με ρυθμό και κρατώντας δυνάμεις περιμένοντας την ανηφόρα που θα μας ανεβάσει στα 1500 μέτρα! Αυτό τελικά δεν έγινε ποτέ. Στο τελείωμα ενός ανήφορου που τελικά θα ήταν και ο τελευταίος ήταν μαζεμένος αρκετός κόσμος που δεν καταλάβαινα γιατί μέχρι που έφτασα και μου είπαν ότι πλέον ακολουθει μόνο η σκάλα του Τσεπελοβου, άλλα 2 χμ δηλαδή κατηφόρας για τον τερματισμό! Ήταν το καλύτερο που μπορούσε να συμβεί εκείνη τη στιγμή! Ξαφνικά γέμισα ενέργεια και έφυγα χωρίς καν να σταματήσω, ενώ από μακριά άκουγα την εκφώνηση των τερματισμών από τα μεγάφωνα. Συντηρητικά στην αρχή γιατί η σκάλα ήταν γεμάτη σπασμένη πέτρα και φυτεμένους βράχους, αρκετά δυνατά δίνοντας τα όλα στη συνέχεια όταν αποφάσισα να το ρισκάρω περισσότερο τερματίζοντας έστω πριν τις 14 ώρες. Ξέχασα τους τετρακέφαλους και ότι άλλο πονούσε και το μόνο που με ένοιαζε ήταν  ο τερματισμός. Το τελείωμα της σκάλας έβγαζε στην πλατεία του χωριού που είχε αρκετό κόσμο μαζεμένο και συνέχιζε με άσφαλτο μέχρι το χώρο τερματισμού. Νομίζω ότι πρέπει να ξάφνιασα αρκετό κόσμο από τον τρόπο που μπήκα αφηνιασμένος στην πλατεία αφού κάποια στιγμή είδα στο ρολόι μου και 3.00΄ το χιλιόμετρο. Απίστευτο συναίσθημα ανακούφισης και φινάλε ενός πάρα πολύ δύσκολου αγώνα και άλλος ένας όμορφος τερματισμός με τη Σόφη να με περιμένει εκεί υπομονετικά μετά από 13.55.
Επίλογος
Τον αγώνα τον ευχαριστήθηκα αφάνταστα. Για τον τερματισμό και την προσθήκη άλλης μιας δύσκολης αγωνιστικής εμπειρίας άλλα και γιατί όλο αυτό συνδυάστηκε με μια μικρή εκδρομή σε ένα πολύ όμορφο μέρος. Αυτό νομίζω είναι άλλο ένα δυνατό σημείο για την επιλογή του αγώνα. Οργανωτικά νομίζω ήδη έχουν αποδείξει τα παιδιά εκεί ότι μπορούν με επιτυχία να στήνουν αγώνες κάθε είδους καθώς έχουν μεγάλη υποστήριξη από φίλους και εθελοντές άλλα κυρίως των τοπικών κοινοτήτων. Αυτό περνά και στον αθλητή που συμμετέχει και το εισπράττει με τον καλύτερο τρόπο κατά τη διάρκεια του αγώνα. Για τη σήμανση ήδη ανέφερα ότι είναι σχεδόν άψογη, ειδικά για το μέγεθος του αγώνα, άλλα και γιατί υπενθυμίζει για το πως θα έπρεπε να είναι σε όλους τους αγώνες ώστε να κινείται κάποιος και με ασφάλεια και γρήγορα. Η μόνη προσθήκη που θα ήθελα να δω για του χρόνου θα ήταν κάποια επιπλέον προσφερόμενα υλικά σε ορισμένους σταθμούς τροφοδοσίας για να καλύπτουν και άλλες διατροφικές συνήθειες. Για του χρόνου ο αγώνας έχει ήδη μπει στο καλεντάρι, πρώτα από όλα υγεία φυσικά!